Picture
Jos Jansen
Jos Jansen ken ik van internet. Hij bezoekt regelmatig mijn weblog en stuurt af en toe een berichtje. Donderdagavond drinken we een pilsje spraken we af. Bij uitgeverij Meulenhoff waar de Brandende Pen wordt uitgereikt.
Jos won de prijs en ik had m’n fototoestel bij me.
Een prachtige prijs voor een leuke vent.
Gefeliciteerd, Jos en veel succes!
 
Etentje 02/17/2010
 
Picture
Morgenavond is in Amsterdam de uitreiking van De Brandende Pen, de jaarlijkse wedstrijd van literair tijdschrift Lava en uitgeverij Meulenhoff voor het beste korte verhaal. Ik ga met mijn schrijfvriendinnen Esther en Sione want Esther is genomineerd.
De winnaar krijgt de trofee en wordt ’s avonds in Hilversum geïnterviewd in het radioprogramma De Avonden van de VPRO. Het staat op hun website.
Zou de winnaar dat weten? vraagt Esther zich af. Zelf kan ze niet want we gaan met z’n drieën uit eten en we weten ook al waar en wat.
 
Nieuwe verhalen 02/16/2010
 
Picture
Ik zit in een schrijfgroep van vijf personen. Aanstaande vrijdag komen we weer bij elkaar, onder leiding van onze schijfdocent Gerard van Emmerik. Dan bespreken we elkaars werk.
De schrijfgroep heeft tegenslag. Een van ons is ziek en twee anderen (hard werkende mensen), hebben geen nieuw verhaal kunnen schrijven.
Ik heb voor vrijdag drie nieuwe verhalen ingeleverd. Problemen  oplossen: het is mijn tweede natuur.
 
 
Picture
Ik las: Wordt jouw kort verhaal het boekenweekgeschenk van Books 4 Life Utrecht?
Books  4 Life is een tweedehands boekwinkel voor het goede doel. Iedereen kan een verhaal opsturen staat op de website (als je in de provincie Utrecht woont, wordt er een week later aan toegevoegd). De boekwinkel zit vol idealen en de boekenweek gaat over: Opgroeien in de letteren. Daarom is het thema van de schrijfwedstrijd: Opgroeien met idealen.
Het winnende verhaal wordt tijdens de Boekenweek als een klein boekje meegegeven aan alle klanten van Books 4 Life.
Kijk, dat is pas een beloning. Daar kan geen geldprijs tegenop (tot op zekere hoogte, natuurlijk).
Afgelopen vrijdag wist ik een beginzin en zaterdags schreef ik binnen anderhalf uur het verhaal dat ik in ga sturen. Ik heb nog een week om te pielen en te prutsen, want ik zit boordevol goede bedoelingen en idealen.
 
Redding 02/14/2010
 
Picture
Ik las gisterenmiddag in Liefdes van Irene Dische een verhaal over een man die een keer per week vrijt (Dische gebruikt het woord neukt, dat waarschijnlijk beter op zijn plaats is), met zijn vrouw die daarbij naar het plafond ligt te kijken. In de scheuren en barsten ziet ze kenmerken van vroegere minnaars.
Gisterenavond las ik verder in Klaas Toxopeus Omnibus. Het ging over de redding van de bemanning van een Duitse lichter in een vliegende storm. De kapitein van de lichter is 63 jaar, net als de neukende man.
De mannen hebben precies mijn leeftijd en dat betekent iets.
Ineens weet ik het. Het is de volgorde waarin ik de verhalen gelezen heb.
 
Undercover 02/13/2010
 
Picture
Günter Wallraff als Ali
Volgende week verschijnt Heerlijke Nieuwe Wereld, een nieuw boek van Günter Wallraff met rapportages die hij maakte als undercoverjournalist.
Eerder schreef hij Ik (Ali). Wallraff vermomde zich als Turk en werkte undercover bij onder andere McDonald’s, bij de hoogovens van Thyssen en als proefpersoon op een geneesmiddelenlaboratorium. Alle medewerkers van de vakbond waar ik in dienst was, kregen dit boek in 1985 als kerstgeschenk.
Ik (Ali) staat in mijn kast bij fictie in plaats van non-fictie, want daar is het veel te mooi voor.
 
 
Picture
Na het toch wat tegenvallende boek De eilander van Klaas Toxopeus (een sentimenteel verhaal dat van toevalligheden aan elkaar hangt en eindigt met een meisje dat roept: ‘Hedwig, ik kom, ik kom’), ben ik nu begonnen in Klaas Toxopeus Omnibus. Het zijn de memoires van de schipper van de reddingboot Insulinde. De Volkskrant schreef erover: ‘Wát Toxopeus schrijft is zó boeiend, zó adembenemend, zó eerlijk-recht-door-zee, dat het lezen ervan een heerlijke verkwikking is.’ En Elsevier: ‘Een best boek. Het smaakt een mens zout op de lippen. Nederland beseft nog steeds niet, dat de Toxopeussen tot de beste families des lands behoren.’ Tja, 60 jaar geleden, toen was dat zo.
Ik heb het boek nog niet eerder gelezen. Mijn verwachtingen zijn hoog gespannen.
 
 
Picture
Ik worstel met het eind van een verhaal over een man (een beetje een sul) en een vrouw in de trein op weg naar Amsterdam. De vrouw doet niks anders dan fitten. Ze leest hem voortdurend de les. Hij morst koffie over haar goeie goed en wil uitstappen op station Amsterdam-Amstel om papieren servetjes te halen. ‘Dat kan niet. daar heb je geen tijd voor,’ roept de vrouw hem achterna.
De man koopt een krant en een blik bier en hoort de vrouw roepen.
Wat gebeurt er vervolgens? Laat hij de vrouw schreeuwen en drinkt hij rustig van zijn bier terwijl de trein vertrekt? Een ding gebeurt niet. Hij is niet op tijd terug. Misschien drinkt hij van zijn bier en kijkt naar de trein, hoort het geschreeuw van zijn vrouw, het snerpende fluitje en laat de lezer in spanning achter.
Soms sta ik voor moeilijke beslissingen.
 
Liefdes 02/10/2010
 
Picture
Ik lees Liefdes, een verhalenbundel van Irene Dische. Van de acht verhalen die ik heb gelezen  gaan er zeven over de dood. Liefde die leidt tot de dood meestal. Of gewoon de dood en dan ook nog iets over de liefde.
Schrijf in een kort verhaal nooit over een moord of iemand die dood gaat, is mij altijd geleerd. Korte verhalen zijn er voor de nuance, gaan over het menselijk tekort, innerlijk conflicten. Irene Dische doet daar niet aan. Ze doet nergens aan. Sommige verhalen hebben een opzichtig plot die doet denken aan Roald Dahl, sommige verhalen hebben (voor mij) geen duidelijke verhaallijn, zoals ‘Anton wordt volwassen’. Het verhaal ‘Vaderlandsliefde’, ik begrijp er helemaal niks van.
‘Elke zin is bij Dische een kleine verrassing,’ staat op de achterflap. Een citaat van een redacteur van Die Zeit, die kennelijk ook niet weet wat hij er mee aanmoet. Die niet kan schrijven dat ieder verhaal trefzeker is en indruk maakt.
Nog zeventien verhalen. Genoeg om me alsnog te laten verrassen.
 
Literaire onzin 02/09/2010
 
Picture
Schrijfwedstrijden zijn spannend en leuk. Ze spelen vaak in op de actualiteit. Het Boekenweekthema ‘Jong zijn’, is gewild.
Wel is jammer dat iedereen een schrijfwedstrijd kan verzinnen en het overal rond kan bazuinen. Alles wat je nodig hebt is een prijs (hoe bescheiden ook) en een jury. Neem boekhandel Selexyz Verwijs uit Den Haag, die van gekkigheid niet weet wat ze zal doen. Het Boekenweekthema is niet genoeg, nee, het verhaal moet ook beginnen met een zin waarmee een klassiek Nederlands literair werk opent. Er kan gekozen worden uit vijf beginzinnen, niet volledig, nee, er worden woorden weggelaten; daar staan stippeltjes. Die woorden moet je weten of opzoeken. Nog meer rarigheid? Jazeker, je moet ook weten uit welke boeken die zinnen komen en wie de schrijvers zijn. Eerst dacht ik nog: misschien goed voor de literaire vorming. Onzin natuurlijk. Binnen een half uur stond het hele handeltje op internet.
Kan iemand mij vertellen wat voor nut het allemaal heeft? Wat de zin ervan is om voor te schrijven met wat voor zin een verhaal moet beginnen?
Kan iemand mij vertellen waarom Paul Sebes zijn naam als jurylid aan deze nonsens verbindt? Misschien een manier om op te vallen.