Picture
Vorig jaar stuurde ik een manuscript naar Uitgeverij De Arbeiderspers. Gezien mijn beroepsverleden een logische keus. Na een paar weken kreeg ik een afwijzing. Een tegenvaller, vooral omdat die brief er zo snel was. ‘Onze redactie selecteert uit het grote aantal manuscripten slechts een zeer gering aantal voor uitgave,’ schreef de uitgeverij.
In Schrijven Magazine (een rijke bron van inspiratie voor mijn weblog), lees ik een artikel over Hans Koekoek, eigenaar van uitgeverij De Gelukkige Vlinder. Hij schrijft ook boeken en bood ze ook aan bij De Arbeiderspers. ‘Ze vonden het kwalitatief goede boeken,’ zegt hij, ‘maar ik kreeg tot mijn verbazing te horen dat ze mij te oud vonden om nog in te investeren.’
Aha, denk ik, dat verklaart veel. De Arbeiderspers doet aan leeftijdsdiscriminatie. Nooit koop ik meer een boek van die uitgeverij.
Op internet zoek ik de leeftijd van Hans Koekoek, want dat wil ik natuurlijk graag weten. Geboren in 1935, zie ik. Meer dan 10 jaar ouder dan ik.
Ja, dat is ook wel erg oud.
Add Comment
 
 
Picture
In Schrijven Magazine bespreekt de heer J. Eriksz (hij gebruikt zijn voornaam niet, als enige in het blad), Het verraad van de tekst. Het boek bevat de door Arnon Grunberg in 2008 gehouden Albert Verweylezing.
De heer Eriksz begint zijn bespreking aldus: ‘Gastschrijvers zijn een betrekkelijk nieuw verschijnsel aan de Nederlandse universiteiten.’ Dan noemt hij het lijstje zoals dat op de website van Schrijven Magazine staat en concludeert dat de Rijksuniversiteit Groningen de langste traditie heeft. ‘Al sinds 1986 worden er in het hoge noorden schrijvers uitgenodigd om studenten aan het schrijven en lezen te krijgen.’
Een treurig makend gebrek aan historisch besef. En dat in zo’n blad. Iedereen die zich wat langer voor schrijven en schrijvers interesseert, weet dat het gastschrijverschap begon bij de Universiteit van Leiden in 1985 met de Albert Verweylezingen van Gerard Reve. Het leverde een veel gelezen en geprezen boekwerkje op met de titel: Zelf schrijver worden.
Even vraag ik me af of J. Eriksz een pseudoniem is van Louis Stiller, de hoofdredacteur van het tijdschrift, maar die gedachte verwerp ik maar weer.
Add Comment
 
 
Picture
Zelf schrijver worden is tijdens de boekenweek voor vijf euro te koop bij de Selexyz-winkels, lees ik in het nieuwe nummer van Schrijven Magazine. Dat is geen geld, denk ik. Ik heb het boekje. Het bevat de tekst van vier lezingen van Gerard Reve die hij hield in november 1985 als gastschrijver van de Leidse Universiteit. Het was tot op heden uitverkocht. Met de herdruk wordt veel mensen een groot plezier gedaan. Ook als je niet zelf schrijver wilt worden.
Dat zie ik ineens mijn vergissing. Het gaat over iets anders. Een nieuw boek met dezelfde titel. Een boek met 170 tips uit allerlei schrijfboeken, verzameld en samengesteld door Louis Stiller.
In Over redactie van Lisa Kuitert staat dat de titel van een boek juridisch niet beschermd is. ‘Iedereen mag zijn boek De Avonden noemen,´ schrijft ze. Toch doen uitgeverijen dat liever niet. ‘Het gaat om een gentlemen’s agreement.’
Tips overnemen uit andere boeken (keuze in overvloed), er de naam van een gerenommeerde uitgave van een groot schrijver opplakken, het mag ongetwijfeld allemaal, maar ik krijg er een rare smaak van in mijn mond.
De 170 tips verschijnen eind februari.
Louis Stiller, bedenk op z’n minst een andere titel. Het kan nog.
2 Comments
 
 
Picture
Dit jaar schrijft Joost Zwagerman het Boekenweekgeschenk. Zwagerman is pleitbezorger van het korte verhaal. In de bundel De Nederlandse en Vlaamse literatuur vanaf 1880 in 250 verhalen (1600 pagina’s!) die hij samenstelde, schreef hij een schitterend voorwoord over het eigen karakter van het korte verhaal en de bijzondere vaardigheden die dit genre vereist. Het is al weer vijf jaar geleden.
Zwagerman is betrokken bij de uitreiking van de Literatuurprijs Helmond op 17 maart waarvoor ik ben genomineerd. Op zaterdagavond 27 februari presenteert Passionate Magazine een literaire avond waarbij een special over het werk van de schrijver centraal staat. Joost is hot en dat is goed.
Ik ben benieuwd naar het Boekenweekgeschenk. Misschien is het een mooi kort verhaal. Of een aantal korte verhalen die de Nederlandse lezer doen vragen om meer. Joost Zwagerman, grijp die kans!
Add Comment
 
 
Picture
Max Havelaar van Multatuli is hertaald. Verslaggever Arjan Peters besteedt daar aandacht aan, vandaag in de Volkskrant. ‘Is Multatuli’s meesterwerk ingekort en hertaald nog steeds hetzelfde?’ vraagt hij zich af. En: ‘Wat was er ontoegankelijk aan de oorspronkelijke tekst?’ Hij schrijft: ‘Multatuli zelf, wiens konterfeitsel met de droeve wallen het omslag siert, lijkt vanonder zijn snor een nieuwe aanklacht voor te bereiden. Als mijn boek klassiek is, hoor je hem zeggen, dan hoeft het toch niet nieuw en korter…?!’
Ik heb kortgeleden Max Havelaar opnieuw gelezen. Multatuli keert zich fel tegen misbruik en komt op voor de gewone man. Hij doet dat in Nederlands van 150 jaar geleden. Ik weet zeker hoe hij reageert op suggestieve vragen van de literaire elite. In hedendaags Nederlands: ‘Schaam je, Peters. Schande, Arjan Droogstoppel met je aanmatigende opvattingen die je meent in mijn mond te mogen leggen,’ en tegen zijn lieve Tine zegt hij dat er weer veel scholieren en liefhebbers van mooie boeken zijn aanklacht kunnen en zullen lezen. ‘Een prachtig verjaardagsgeschenk,’ zal hij zeggen.
Add Comment
 
Jolig 02/01/2010
 
Picture
Stephen King
De Amerikaanse thriller-auteur Stephen King heeft een prachtig schrijfboek gemaakt. Het eerste deel bevat zijn levensloop, het tweede deel heet ‘Gereedschapskist’ en het derde deel gaat over schrijven. Over leven en schrijven heet het boek. Het is een beetje jolig geschreven. Voor vertalers schijnt dat lastig te zijn. Dat blijkt uit bij voorbeeld de volgende tekst:
De plot is het laatste redmiddel van de schrijver, denk ik, en de eerste keus van fantasieloze mensen. Het verhaal dat eruit voorkomt, zal gekunsteld aandoen. (…) Ik wil een groep personages (misschien twee, misschien maar één) in een bepaalde moeilijke situatie brengen en dan zien hoe ze zich daaruit bevrijden. Het is niet mijn taak ze te helpen zich te bevrijden, of ze zodanig te manipuleren dat ze in veiligheid komen – daarvoor zou je de luidruchtige pneumatische hamer van de plot nodig hebben – maar om te kijken wat er gebeurt en dat dan op te schrijven.
Ik heb het wel onderstreept.
Add Comment