Stem Johannes 09/30/2009
 
Picture
Eind augustus werd mijn verhaal ‘Na kortstondig lijden’ genomineerd voor Savannah Bay’s Publieksprijs. Hier staat de informatie. Ik moest een pseudoniem kiezen en dat werd Johannes Boogmaker.
Er kan nog steeds worden gestemd. Tot 1 november a.s.
 
 
Picture
Literair tijdschrift Lava organiseert ieder jaar de schrijfwedstrijd om De Brandende Pen. Een jury kiest de tien beste verhalen uit de honderden inzendingen. Die verhalen verschijnen gezamenlijk in een nummer van Lava. De schrijver van het beste verhaal krijgt op een feestelijke bijeenkomst een trofee uitgereikt: De Brandende Pen.
Vorig jaar deed ik mee. Ik kreeg van de hoofdredacteur van Lava, tevens jurylid, bericht dat mijn verhaal niet bij de beste tien zat, maar hij wilde het wel graag opnemen in Lava dat in oktober 2009 zou verschijnen. Dat vond ik leuk. Ik vroeg me af of die hoofdredacteur mijn verhaal wel een van de beste vond en er tevergeefs zijn best voor had gedaan, misschien wel vond dat ik de trofee had moeten krijgen. Maar zoiets vraag je natuurlijk niet.
Dit jaar stuurde ik weer een verhaal in. Ik kreeg meteen een ontvangstbevestiging. 'Misschien sta je nu wel in twee opeenvolgende nummers,' stond erbij.
Dat zou toch wat zijn.
 
 
Picture
Hanna?
Een vernietigende recensie van Arjan Peters in de Volkskrant van gisteren over het boek Of Hoe Waarom, het debuut van Hanna Bervoets. Hij schrijft: ‘(De lezer) dient te worden geadviseerd Of Hoe Waarom met beide handen vast te houden en niet te zwaar te ademen, anders fladdert dit ultralichte proza alle kanten op.’
Vandaag staat van de schrijfster een dagboekverslag van 6 pagina’s in Volkskrant Magazine. Hanna Bervoets is columniste van het Magazine; vandaar, denk ik. Het gaat over het tot stand komen van haar boek. Ze is erg opgetogen. ‘Iedere journalist die je boek tot nu toe las, vertelt je dat het ‘echt heel goed’ was,’ schrijft ze. En: ‘Je wenst jezelf geen sterkere start toe.’
Hè, gat, denk ik, had die Arjan Peters nou niet een weekje kunnen wachten met zijn recensie?
Dan lees ik de column van Hanna Bervoets. Het gaat over de literaire wereld. Er staat met vette letters: ‘De literaire wereld is overigens makkelijk te betreden. Je loopt er zo naar binnen, bewaking ontbreekt.’
Ineens begrijp ik Arjan Peters. Die kan dat niet zo maar over zijn kant laten gaan.
 
Schrijfwandeling 09/25/2009
 
Picture
Rehobotkerk
Aan de oostkant van Amsterdam ligt de stadswijk Watergraafsmeer, in de 17e eeuw een polder totdat de zelfstandige gemeente werd opgeslokt door de stad Amsterdam. In boeken kom ik de Watergraafsmeer dikwijls tegen, en in interviews met schrijvers. Ze hebben er gewoond, er over geschreven of wonen er nog.
Schrijven Online, een website voor (adspirant-)schrijvers maakte een ‘Schrijfwandeling Amsterdam Watergraafsmeer’. Ik ken alle plekjes en straten. Ik woonde er tot mijn 25ste, aan de Linnaeuskade, recht tegenover de gashouders die nu een totaal andere bestemming hebben.  Van de Rehobothkerk waar ik kwam, heb ik alleen nog een foto.
Het is een prachtige wandeling. Je vindt hem hier.
 
Tijd genoeg 09/24/2009
 
Picture
Jan
Van Jan Wijnen is kortgeleden een nieuwe bundel verschenen met de titel Deze eenzame wereld. Jan Wijnen is 66 jaar oud en debuteerde in 2004. Deze eenzame wereld is zijn derde verhalenbundel.
Voor de VPRO-radio werd hij geïnterviewd door Lotje IJzermans. Het ging over de verhalen die hij schrijft. Toen vroeg ze: ‘Ga je nog eens een roman schrijven?’
Het was even stil.
‘Of durf je dat niet?’
‘Ach, weet je,’ zei jan Wijnen, ‘ik voel me vooral thuis bij korte verhalen. Maar wie weet, ik ben nog maar 66.’
Omdat er niemand lachte, werd ik ineens erg vrolijk.
 
 
Picture
Ik schrijf een roman die, hoop ik, ooit uitgegeven wordt. Er komt een geesteszieke man in voor. En een doos met oude boeken. In de doos zit een boek dat in het verhaal een centrale rol moet spelen. Ik kijk in mijn boekenkast. Mijn oog valt op een boek zonder rug en zonder kaft. Mijn zoon heeft het er afgescheurd toen hij twee was, zo’n dertig jaar geleden. Mijn schoonzusje, die bij ons logeerde, kwam het vertellen: ‘Hij verscheurt een van je boeken.’
‘De idioot,’ zei ik.
‘Hoe weet je dat?’ vroeg ze.
Ik kan weer verder.
 
 
Picture
Het e-book rukt op. Dat wil zeggen, er is een apparaat waarmee ik die boeken kan lezen; een reader. Vooral die reader trekt de aandacht. Die moet immers verkocht worden.
Ik vergelijk het aanbod e-books (of mag ik al e-boeken zeggen?) op internet met mijn boekenkast. Want dat is de graadmeter of het iets voor mij is. Niet dat ik de inhoud van mijn boekenkast (meteen) wil inruilen voor het digitale alternatief. Nee, zo kom ik te weten of boeken die ik graag lees, ook als e-boek verschijnen.
Het resultaat is teleurstellend. Sterker, het resultaat is nulkommanul.
Ik snap het wel, eerst komt de gemaksliteratuur: De Kluuns, de Van Royens.
Ik weet dat ik het leesapparaat voorlopig niet nodig heb. Misschien over een jaar of twee. Dan kost het ding waarschijnlijk ook minder dan helft en kan ik het gewoon voor mijn verjaardag vragen. 
 
Gadverdamme! 09/21/2009
 
Picture
Bob
Ik hoorde Robbert-Jan Henkes voor de radio (Voetlicht, VPRO-radio). Hij brak een lans voor literaire vertalers. Ze verdienen te weinig. Ik ken Henkes wel, dat wil zeggen ik kom zijn naam regelmatig tegen. Hij vertaalt samen met Erik Bindervoet de prachtige songs van onder andere The Beatles en Bob Dylan. Ik zie die vertalingen regelmatig in het literaire tijdschrift Hollands Maanblad. Lezen doe ik ze niet.
Ik weet niet waar het goed voor is. Het zijn Engelse liedjes met een eigen sfeer en betekenis, een gevoel dat hoort bij de taal, de tekst en de muziek. Wie er geïnteresseerd is in de Nederlandse vertaling, ik heb geen idee. Waarom ze worden geplaatst in een literair tijdschrift,  al sla je me dood. Het hoort ook niet, de tijdloze muziek van The Beatles en Dylan wordt geweld aangedaan. Het is allemaal zo lelijk, zo bedacht, zo . . . Gadverdamme!
 
'Kimbote' 09/20/2009
 
Picture
Deus ex Machina is een mooi, misschien wel het mooiste, maar ook een slordig literair tijdschrift. Iemand van mijn schrijfgroep kreeg bericht dat een verhaal van haar in maart dit jaar zou verschijnen. Dat ging niet door. Sterker, er verscheen helemaal geen DeM in maart. Men had besloten tot een dubbelnummer in juni. Dit keer verscheen het tijdschrift wel maar zonder verhaal van de  teleurgestelde schrijfster. DeM informeert daar overigens zelf niet over. Alleen na herhaalde vragen volgen beloften dat het goed komt in een volgend nummer.
Op de website waar ik 19 september over schreef biedt DeM een enquête aan. Men wil zich verbeteren. Dat is nodig en verdient steun. Maar ook daar vallen slordigheden op. De naam van het tijdschrift 'Kimbote' wordt enkele malen genoemd. Of men het kent, er een abonnement op heeft. Dat de naam verkeerd wordt gespeld is slordig. Dat men niet weet dat het tijdschrift al een paar jaar niet meer verschijnt, is stom.
Het is allemaal zo gemakzuchtig, het getuigt van zo weinig respect voor lezers en schrijvers. Zouden de subsidieregels daar wat over zeggen?
 
 
Picture
Sinds kort werken de Nederlandse en Vlaamse literaire tijdschriften samen. Ze hebben zelfs deze gezamenlijke website. Jammer is dat het niet een compleet overzicht is. Het gerenommeerde Vlaamse tijdschrift Gierik & Nieuw Vlaams Tijdschrift, het veelgelezen Nederlandse tijdschrift Lava en het onder jongeren populaire Passionate Magazine ontbreken. Deze tijdschriften ontvangen namelijk geen subsidie. Dat heeft verschillende oorzaken. Bij G&NVT gaat het om een ongelijke strijd tussen het vrije woord en vastgeroeste academische opvattingen van de subsidiegever. Lava en Passionate hebben geen behoefte aan regeltjes en koesteren hun onafhankelijkheid.
En de rest? Die maakt een fraaie (gesubsidieerde) website, suggereert volledigheid en eenheid en heeft geen oog voor de vakbroeders die zich niet in het gareel laten schoppen.