Picture
De Keuromnibus van Jan Mens waarover ik op 10 september schreef, bestaat uit de boeken Marleen, De Blinde Weerelt en Er wacht een haven.
De Blinde Weerelt gaat over Griet Manshande, een vrouw die in de Jordaan komt wonen en daar van aanpakken weet. Het boek is ook los te koop. Ik heb het gisteren meegenomen voor Ellen en iedereen vond het heel grappig.
 
Blinde wereld 09/17/2009
 
Picture
Vandaag debuteert Ellen Heijmerikx met haar boek Blinde wereld. Ellen zit in mijn schrijfgroep. Het boek gaat over haar jeugd in de strenge geloofsgemeenschap van de Noorse Broeders. Een prachtig verhaal over een kind in een beklemmende wereld. Het is met veel humor geschreven en dat is knap.
Vanmiddag is de feestelijke presentatie van het boek bij uitgever Nieuw Amsterdam.
Veel succes, Ellen.
 
 
Picture
John S.
Voor literair tijdschrift Tirade hield Jan van Mersbergen afgelopen weken een weblog bij. Eind augustus schreef hij over de Amerikaanse schrijver John Steinbeck:
“Ik ken een heleboel schrijvers die Of mice and men nooit gelezen hebben, die Steinbeck links laten liggen. Jammer. Zijn verhalen steunen op betrokkenheid, empathie en warmte, maar ook op tragiek. Dat maakt zijn oeuvre zeer waardevol. Lees die man.”
Veertig jaar geleden liet ik mijn eerste schrijfsels lezen aan een kennis die ik vertrouwde. Hij zei: ‘Je moet veel lezen. Begin maar eens met John Steinbeck.’ Ik heb acht boeken van de schrijver gekocht en gelezen. Begin dit jaar herlas ik Muizen en mensen, voor een verhaal waar ik zelf mee bezig was.
Ik heb er Jan van Mersbergen nog een mailtje over gestuurd (hij was vorig jaar mijn schrijfdocent). Ik kreeg geen reactie. Hij is er natuurlijk ook stil van.
 
 
Picture
Paul
Februari jl. las ik een verhaal voor bij Duizend Woorden een radioprogramma van de VPRO. Het verhaal werd beoordeeld door twee professionele schrijvers: Gerard van Emmerik en Manon Uphoff. Beiden waren te spreken over het verhaal. Manon Uphoff raadde me aan om contact te zoeken met literair agent Paul Sebes. Na een half jaar kreeg ik zijn reactie op de verhalenbundel die ik hem stuurde. ‘We hebben er lang over zitten tobben,’ schreef hij, ‘maar het is nu teveel werk om het zo goed te maken dat wij er volledig achter kunnen staan.’
Als je een jonge, blonde vrouw was geweest hadden ze tijd genoeg gehad, zei iemand die ervaring heeft met de uitgeverswereld.
Ik ga daar maar niet vanuit. Ik vind het zo deprimerend. Van Paul Sebes kun je trouwens veel zeggen, maar dat niet.
 
Mag het? Toe! 09/14/2009
 
Picture
Den Hopsack
Den Hopsack is een gerenommeerd literair café in Antwerpen. Dat weet ik sinds afgelopen week. De samenstelster van het ledenblad van dit trefpunt stuurde me een mailtje. Ze schrijft dat ze als redacteur van Gierik, een Vlaams literair tijdschrift, een verhaal van mij is tegengekomen dat past in het komende nummer van het Hopsackledenblad dat geheel gewijd is aan de minder fraaie kanten van de mens: verveling, jaloezie, verraad. Ze wil het graag plaatsen. ‘Mag het? Toe!,’ schrijft ze.
Het verhaal heet ‘Prozagedichten’ en het ledenblad verschijnt in oktober.
 
Smullen 09/13/2009
 
Picture
Lin Hokwerda
Ik ben een trouw lezer van de boekrecensies van Daniëlle Serdijn in de Volkskrant. Ik kijk altijd het eerste naar het aantal sterretjes (maximaal vijf), dat ze het boek toekent. Een of twee sterretjes betekent  smullen, want veel kritiek. Hoe ik zo kom, weet ik niet.
Afgelopen vrijdag bespreekt ze Opwaaiende zomerjurken van Oek de Jong dat 30 jaar geleden verscheen. Wat schrijft DS? “Na Opwaaiende zomerjurken verscheen in 1985 zijn tweede roman, Cirkel in het gras. Daarna werd het stil rond Oek de Jong.”
Hokwerda’s kind gemist, mevrouw Serdijn? Het boek kreeg veel lovende recensies en werd genomineerd voor de Libris Literatuurprijs (shortlist). En De wonderen van de heilbot? Dit dagboek waarin de ontstaansgeschiedenis van Hokwerda’s kind wordt gevolgd is bijna net zo mooi als het boek zelf.
Ik smul van dit soort stommiteiten.
 
 
Picture
Tommy
Joe Speedboot van Tommy Wieringa heb ik nooit willen lezen toen iedereen riep dat ik dat beslist wel moest doen. Om twee redenen. Het overdreven mannetje op de voorkant met zijn patserige kuif, en om de kale zelfgenoegzame schrijver op de achterkant van het boek. Nooit lacht de schrijver, zeker niet om zichzelf. Tijdens een tv-uitzending bemoeide hij zich met een discussie om een paar keer kut en neuken te kunnen zeggen.
Bij de ECI werd Het diner van Herman Koch aangeboden voor € 17,95. Mijn vrouw bestelde dat boek. Samen met Joe Speedboot kostte het € 17,99. Nou, vooruit, dacht ik, een mens moet ergens overheen kunnen stappen.
 
Tranen 09/10/2009
 
Picture
Marleen
Mijn boekenkast is vol. Daarom lees ik de boeken die ik niet (meer) ken. Na een paar pagina’s weet ik meestal of ze weg kunnen. Anders lees ik door, zoals Keuromnibus van Jan Mens met verhalen over Marleen Spaargaren en Griet Manshande. Over Amsterdam tussen de beide wereldoorlogen.
Ik lees:
"Marleen bleef staan. Ze legde haar handen op zijn schouders, haar gezicht als een ontluikende bloem naar hem opgeheven. De jongen keek haar aan, het was of dat gezicht in hem overvloeide en een deel van hem zelf werd. Hij vlijde zijn arm om haar hals en gaf haar een vluchtige zoen op haar voorhoofd.
‘Lieverd,’ stamelde hij.
Er kwam een wijze glimlach op Marleens gezicht. Zwijgend hief ze haar mond naar hem op en bood hem de warmte van haar lippen."
Ik zet mijn bril af en snuit mijn neus. Ik ben blij dat ik alleen in de kamer ben.
 
 
Picture
Gerard
Ik kijk afgelopen zaterdag naar 'Kinderen geen bezwaar,' een comedyserie van de Vara. De twee hoofdrolspelers, vader Gerard en zoon Daan, vullen de aflevering met zinnetjes als: 'Jan de knappe kapper knipt en kapt veel knapper dan Piet de knappe kapper knip en kapt.' Ik moet meteen denken aan bijdragen die regelmatig verschijnen in Hollands Maandblad, het beste literaire tijdschrift van Nederland volgens Bastiaan Bommeljé, de (enige) redacteur. In HM verschijnen regelmatig verhandelingen over woordspelletjes, het verwisselen van klinkers of het omdraaien van woorden waardoor er weer andere bestaande woorden ontstaan. Hugo Brandt Corstius houdt zich daarmee bezig en in het laatste nummer Daan Gramman.
Opnieuw begrijp ik niet waarom ik zo graag in HM wil publiceren.