Picture
Florus
In het laatste nummer van Hollands Maandblad staat een bijdrage van Florus Wijsenbeek. Het heet ‘Drieënhalve ontmoeting met Edzo Toxopeus’. Mijn naamgenoot, vroeger onder andere minister van Binnenlandse Zaken, is kortgeleden overleden en Wijsebeek kende hem uit de politiek. Beter nog kende hij Menno Toxopeus, de zoon van de minister, met wie hij in  een hockeyelftal zat. ‘Menno’s vader stelde voor het vervoer naar uitwedstrijden de dienst-Jaguar beschikbaar,’ schrijft Wijsenbeek. ‘Zelfs voor ons als hockeyende tieners was dat toen al iets waarvan je dacht: Kan dit eigenlijk wel?’
Een familielid vertelde dat dit laatste een onwaarheid is. De minister was als geen ander zo zorgvuldig als het ging om bij voorbeeld privégebruik. Hij moest daar zelfs in afgeremd worden. Het verhaal heeft overigens ook wel en heel hoog ik-gehalte, merkte het familielid op.
Ik zal de bijdragen van Florus Wijsenbeek in Hollands Maandblad voortaan met andere ogen lezen.
 
 
Picture
‘Na kortstondig lijden’, het verhaal dat genomineerd is voor de publieksprijs van Savannah Bay (stem Johannes!), verschijnt in een van de komende nummers van De Tweede Ronde, een literair tijdschrift waar ik al eerder in publiceerde. Misschien eind dit jaar, misschien in 2010, liet de redactie weten. Volgend jaar heet het tijdschrift overigens KortVerhaal.
De Tweede Ronde is bekend door de light verse gedichten en de vertalingen van verhalen van bekende buitenlandse schrijvers die regelmatig worden geplaatst. De naam van het blad heeft met dat laatste te maken.
Ik ben benieuwd of er meer verandert dan alleen de naam.
 
 
Picture
Margriet
Natuurlijk was het geen schrijfwedstrijd, maar het stond daar wel, op de website van Schrijven Online, tussen veel andere onzinschijfwedstrijden. Bedenk een nieuwe naam voor schizofrenie, uitgeschreven door de patiëntenvereniging Anoiksis. De criteria zijn: de naam moet acceptabel zijn, begrijpelijk, eerlijk en dekkend.
Toeval bestaat niet. De dag dat ik die 'wedstrijd' tegenkom herlees ik een interview met schrijfster Margriet de Moor, die zegt: ‘Ik vind “dubbelleven” een veel betoverender woord dan “schizofreen”. Veel filosofische ook.’
Ik mail Anoiksis de oplossing en voeg daar aan toe dat ik geen aanspraak maak op de prijs (een reis voor twee personen naar Gent), want die is voor de bedenkster natuurlijk. Misschien nodigt ze me uit denk ik nog, maar dat schrijf ik hen niet.
Onlangs krijg ik de  uitslag. Uit 320 inzendingen is gekozen: disfunctionele perceptie syndroom. Het is een vondst, zo’n naam vergeet je nooit meer en zo begrijpelijk bovendien, zeg ik tegen het beeldscherm.
Maar het is een gemiste kans en schizofrenie zal wel gewoon schizofrenie blijven heten.
 
 
Picture
Den Hopsack viel vandaag in de bus, het driemaandelijks tijdschrift van het gerenommeerde literair café ‘In den Hopsack’ in Antwerpen.
De doden, de bijna doden, de zieke en verloren liefdes worden in dit nummer opgerakeld, zegt het voorwoord. Mijn verhaal ‘Prozagedichten’ staat er in als voorbeeld van de kleine kant van het mensdom.
 
Drama 10/19/2009
 
Picture
Het beste schrijfboek dat ik ken is Het naakte schrijven van Nirav Christov. Drama, zorg voor drama, is zijn  boodschap. Ook John Gardner wijst daar op in De kunst van het schrijven. Er is maar één regel: houd je lezer in spanning. Zin voor zin. Een zin die daar niet aan voldoet is waardeloos. Ik zeg het maar even in rond Hollands.
En dus schrijf ik over een klooster waar een crucifix hangt, in het zonlicht waardoor het lijkt of Jezus glimlacht. Het is zo’n glimlach, schrijf ik, die voorspelt dat er iets gaat gebeuren.
Het geloof is een dankbaar onderwerp voor drama.
 
 
Picture
In Lava van deze maand en in Passionate Magazine van juli/augustus jl., staat hetzelfde verhaal, ‘Groeten uit Napels’ van Mohammed Benzakour. Een ongelukje, dacht ik, want tijdschriften willen alleen exclusieve stukken en schrijvers weten dat.
Deze week gebeurt hetzelfde. Het nieuwe nummer van De Brakke Hond begint met ‘Geen debutant. Iets tussenin’ van Freek De Smedt, een jonge Vlaamse schrijver. Het verhaal staat ook Gierik & Nieuw Vlaams Tijdschrift dat afgelopen maand verscheen.
Hetzelfde verhaal naar een aantal tijdschriften tegelijk sturen doe ik niet.
Ik ben te netjes, ik weet het. En Ik heb genoeg verhalen.
 
 
Picture
De redactie van Passionate Magazine laat vandaag weten dat ze mijn verhaal ‘Trouwdag’ wil publiceren. Nog niet het aankomend nummer dat eind dit jaar verschijnt. Dat wordt een themanummer over Vlaamse literatuur.
Passionate Magazine is een literair tijdschrift dat ‘informeert over trends en nieuwe verschijnselen in de literatuur’. Ik publiceerde nog niet eerder in dit tijdschrift. Ik kijk er naar uit.
 
Romeinen 2 10/13/2009
 

 

Picture
‘”Stop,” zegt ze. “S…stop.”
   Hij glimlacht en trekt de rode plastic beker opnieuw een paar centimeter naar zich toe.
   Haar ogen worden nog groter. Ze graait met haar goeie hand.
   Hij draait het tuitje zijn kant op. “Zo beter?”
   “Niet,” zegt ze.
   “Wil je geen thee? Het zit vandaag niet mee, Marijke drinkt geen thee,” zegt hij.
   “Tee,” zegt ze.
   “Ja, lekker, thee.” Hij pakt zijn eigen kop met grote gele zonnebloemen uit Zuid-Frankrijk en neemt een slok. “Mmm, heerlijk.”
   “Ikke,” ze hapt naar adem “o…ook.” Ze reikt zover ze kan. Haar hand beeft. Ze wijst, zoals vroeger met die vinger, die hand met armbanden en grote, dure ringen. Op zijn flanellen overhemd met rode ruiten, nieuw, ver boven zijn budget. Je lijkt wel een houthakker had ze gezegd. Heb je niks anders als je hier bent?
   “Niet wijzen,” zegt hij, “dat is niet netjes.”
   Er wordt gebeld. De deur gaat open.
   Hij pakt de rode beker en gaat staan. “Ah, de zuster. Mooi op tijd.”
   “Oh, mevrouw Gratama, u heeft bezoek,” zegt de bejaardenverzorgster. “Wat gezellig.”
   “Ja, we drinken een kopje thee, met lekker veel melk en suiker, hè, moeder.”’

Zo begint ‘Romeinen 2’, een verhaal van mij dat in het nieuwe nummer van De Brakke Hond (nr. 104, herfst 2009) staat.
De verhalen worden gepubliceerd op de website van het tijdschrift. Meestal duurt het wel even voordat het zover is.
 
 

 

Picture
Station Amersfoort: Blinde wereld van Ellen Heijmerikx (zie 17 september), naast Arnon Grunberg.  Esther, lid van onze schrijfgroep, liep er toevallig langs en (heus) toevallig met haar fototoestel.
Arnon Grunberg is afgeprijsd.
 
Trappistenbier 10/08/2009
 
Picture
Twee jaar geleden werd het huis van een echtpaar dat ik goed kende, uitgeruimd. Zij zat in een verzorgingstehuis, hij was overleden. Ik ging helpen. Er waren boeken. Of ik daar nog belangstelling voor had, vroeg een dochter van het echtpaar. Ik nam een paar boeken van Godfried Bomans mee. In de kou, Godfried Bomans en Michel van der Plas over hun roomse jeugd en hoe het hun verging. Een liefdevolle afrekening. Het andere boek heette Trappistenleven en is in 1950 door Bomans geschreven ter gelegenheid van het vijftigjarig bestaan van het klooster ‘Maria Toevlucht’ te Zundert, waar Bomans broer Arnold als monnik was ingetreden.
Dit boekje heb ik opnieuw uit de kast gehaald, want de hoofdpersoon van het boek dat ik schrijf is in een klooster beland en nu moet ik weten hoe het daar toegaat, wat de gebruiken en rituelen zijn. Het is een goed naslagwerk. Er staat zelfs een plattegrond in en het bevat veel foto’s en tekeningen.
Om de sfeer te proeven, drink een flesje trappistenbier. Dat is overal te koop.