Geldklopperij 10/06/2009
 
Picture
Bijna iedere dag lees ik over een nieuwe schrijfwedstrijd. Gisteren ging het over een literair agent waar je een hoofdstuk van je manuscript naartoe kunt sturen. De beste inzendingen winnen een gratis advies. De agent verdient aan die schrijvers, die hun hoofdstukken natuurlijk ook rechtstreeks naar een uitgeverij kunnen sturen. Vandaag een website waar je hele manuscript geplaatst kan worden. ‘Het publiek’, degenen die de website bezoeken, bepaalt wat er wordt uitgegeven. Door wie? Juist, door de bedenkers van de wedstrijd.
Schrijven wordt hoe langer hoe meer een hype, met te veel zogenaamde wedstrijden waar slimmeriken geld aan willen verdienen. En dat is jammer, want schrijven is gewoon iedere dag hard werken, iets maken dat te goed is voor dit soort ordinaire geldklopperij.
Add Comment
 
Gewoon stoppen 10/05/2009
 
Picture
Jarenlang luisterde ik iedere week naar Duizend Woorden, VPRO, radio 6. Iedere vrijdagavond, het afgelopen jaar iedere donderdagavond, las een adspirantschrijver zijn of haar korte verhaal voor dat was uitgekozen uit tientallen inzendingen. Daarna werd het besproken door twee schrijvers die zelf ook een kort verhaal voorlazen. Leerzaam was het altijd en soms hilarisch als een nieuwbakken schrijver geen kritiek kon verdragen. Een uur lang genieten.
De leden van mijn schrijfgroep zijn er geweest, stuk voor stuk om voor te lezen en de anderen waren er dan om te klappen en na de uitzending te zeggen hoe goed het ging.
Afgelopen donderdag was de eerste aflevering van het nieuwe seizoen. Ik was benieuwd, want ze gingen het anders doen had ik gehoord. Nou, dat klopte wel. Het was weggestopt, achteraan in het programma Voetlicht. Er werd een verhaal voorgelezen door een adspirantauteur en er kwam commentaar. Van één schrijver. Discussie was er niet, wel een  presentator die kennelijk haast had. Het duurde alles bij elkaar tien minuten, hooguit.
Het is nu een keer per maand en als het zo moet is dat is dat maar goed ook. Gewoon stoppen, nog beter.
Add Comment
 
Evi, heet ze 10/04/2009
 
Picture
John
Iedere dag schrijf ik een paar honderd woorden. Een enkele keer komt het er niet van.
Dan is er wel wat bijzonders aan de hand.
Add Comment
 
 
Picture
Als een schrijver iets publiceert dan wordt meestal vermeld wat hij nog meer heeft geschreven. Het is een soort aanbeveling.
Soms kom ik iets vreemds tegen. In het laatste nummer van Lava ook weer bij twee auteurs. Dan staat er: ‘Heeft een ongepubliceerde roman geschreven.’
Waarom wordt zoiets vermeld? Waarom moet ik dat weten? Ga ermee naar een uitgever, zou ik zeggen. En als die het manuscript niet wil, naar een volgende. En als niemand het goed genoeg vindt, loop daar dan niet mee te koop. Hou zoiets voor je. Een aanbeveling is het in ieder geval niet.
Add Comment
 
 
Picture
Mohammed
Het eerste verhaal in het nieuwe nummer van Lava heet ‘Groeten uit Napels’ en is van Mohammed Benzakour, een bekende Marokkaanse publicist die nog al eens in het nieuws is. Ik ken dat verhaal, denk ik als ik het lees. Mijn geheugen is goed. Het staat ook in Passionate Magazine van juli/augustus dit jaar.
Ik kijk voor de zekerheid nog eens op de website van Lava, naar de ‘spelregels’ die gelden voor de bijdragen in het tijdschrift. En ja hoor, het staat er nog steeds: 'Stuur kopij niet tegelijkertijd naar andere tijdschriften. Lava plaatst alleen exclusieve stukken.'
Misschien ben ik wel te netjes.
Add Comment
 
 
Picture
‘Nee, hij verveelt zich niet sinds hij met pensioen is. Een jaar alweer. Hij zegt dat hij alles onder controle heeft.
Hij houdt van duidelijkheid, van structuur. Chaos verafschuwt hij, zoals anderen herrie, harde muziek, geschreeuw. “Chaos dient bestreden te worden. Desnoods met harde hand,” zegt hij. Dan lachen de mensen. “Typisch Frits,” zeggen ze dan.
Hij staat niet te laat op. Om kwart voor tien. Hij ontbijt, luistert naar het nieuws, steekt, wanneer zijn vrouw commentaar wil leveren, zijn hand op, een stopteken, en leest daarna de krant. Vooral het regionale nieuws interesseert hem. En de ingezonden brieven natuurlijk. Daarna wordt de krant weer opgevouwen, zorgvuldig. Desnoods nog een keer totdat je niet meer ziet dat die is gelezen. “De krant is een heer,” zegt hij.
“Ik wou dat het waar was,” reageert zijn vrouw.’

Zo begint mijn verhaal ‘Alles onder controle’ in literair tijdschrift Lava (nr. 15.3)dat vandaag is verschenen. Een boekwerk van 218 pagina’s met verhalen, gedichten, tekeningen, cartoons, foto’s en afbeeldingen van kunstwerken.
Hier informatie als u Lava wilt kopen of bestellen.
Add Comment