Picture
Uitgeverij Nieuw Amsterdam
‘Het volgende moment (. . . ) belt mijn redacteur met de mededeling dat zijn leven drastisch zal veranderen en wat dat voor mij zou kunnen betekenen,’ schrijft Elke Geurts 13 november jl. in haar weblog.  Elke Geurts is schrijfster van de veel geprezen verhalenbundel Het besluit van Dola Korstjens en haar redacteur is Jasper Henderson van Uitgeverij Nieuw Amsterdam. Hij is bekend bij veel schrijvers die willen debuteren want hij bepaalt bij Nieuw Amsterdam of dat lukt. Soms doet hij ferme uitspraken. In het Handboek voor Schrijvers waarschuwt hij voor een slechte aanbiedingsbrief, immers daar begint het mee. 'U krijgt in ieder geval van de uitgeverij waarvoor ik werk een brief terug die u, naar onze oprechte wens, eens en voor altijd weer met beide benen op de grond doet belanden,’ zegt hij. Het staat in iedere herdruk (de zesde is kortgeleden verschenen), dus het moet waar zijn.
Verderop schrijft Elke Geurts dat ze woord voor woord het telefoongesprek met Henderson nagaat en de precieze betekenis ervan probeert te vatten.
Ik begrijp dat goed. Een redacteur is belangrijk. Voor de schrijvers die hij begeleidt. Voor degenen die dat zouden willen. Wie er komen en gaan is altijd nieuws. Ik bezoek de weblog van Elke Geurts nu iedere dag.
 
Vroeger 11/15/2009
 
Picture
Conny Braam
Ik kreeg een boek toegestuurd: De handelsreiziger van de Nederlandsche Cocaïne Fabriek. Een gesigneerd exemplaar. Ik heb de schrijfster, Conny Braam, een keer ontmoet. In 1966. Ze was voorzitter van een steuncomité voor de Vietcong die streed tegen de Amerikanen in Vietnam. Ik was secretaris van een politieke jongerenorganisatie behorend bij een partij die later opging in het CDA. Zij wilde dat we ons aansloten bij haar steuncomité en ik wilde dat ook wel maar wist dat het niet mocht. De partij zou dat nooit goedvinden.
Ik herinner me van ons gesprek alleen dat ik bloednerveus was, zo’n mooie vrouw tegenover me, die aardig tegen me deed, die iets van me wilde. Een geducht wapen van organisaties die strijden tegen onrecht en vervuiling. Dat weet ik inmiddels.
Ik kreeg het boek van Marischka Verbeek, eigenaar van Savannah Bay. Een cadeautje omdat ik de publieksprijs niet had gewonnen vorige week zaterdag.
Als ik het boek zie, moet ik steeds aan vroeger denken.
 
Ach, kindje (2) 11/13/2009
 
Picture
Pia de Jong
Op de website van SLAU staan de 17 genomineerden voor de HC Trofee van de gelijknamige schrijfwedstrijd. Er stond iemand bij die ik kende: Pia de Jong. Er zijn veel mensen die haar kennen. Vorig jaar debuteerde ze met Lange dagen. Ze kreeg lovende kritieken.
Ik keek vreemd op want het is niet gebruikelijk dat schrijvers die een (reguliere) uitgever hebben, meedoen aan een schrijfwedstrijd. Meestal is het niet toegestaan in verband met competitievervalsing.
Ik herinnerde me een artikel in Trouw van maart jl. waarin een enthousiaste Pia de Jong vertelt hoe ze zich verheugt op het Boekenbal waarvoor ze is uitgenodigd. Haar tweede boek is in de maak, stond er ook.
Dat is alweer acht maanden geleden. Zolang zonder aandacht, zou dat het zijn?
Ach, kindje, dacht ik toen.
 
Ach, kindje 11/09/2009
 
Picture
Vandaag kreeg ik onderstaand bericht:
SLAU, Corio, Belangenvereniging Hoog Catharijne en POS (Projectorganisatie Stationsgebied) feliciteert u van harte! U staat op de long-list voor de hoofdprijzen van de HC Trofee Schrijfwedstrijd. Uw bijdrage is één van de 17 inzendingen die beoordeeld gaan worden door de HC Trofee-jury 2009.
De prijsuitreiking vindt plaats op zaterdag 21 november ’s middags in het Informatiecentrum Stationsgebied van Hoog Catharijne te Utrecht.
‘Ach, kindje’ heet mijn inzending. Ik bedacht het verhaal in de vakantie op een camping in Zuid-Frankrijk. Een klein meisje rende over de rand van het zwembad en ik dacht, oh, god, als je uitglijdt.
 
 
Picture
A.L. Snijders
Zaterdag was de jubileumavond en presentatie van de verhalenbundel Savannah’s Silver Stories van de Utrechtse boekhandel Savannah Bay. Mijn verhaal ‘Na kortstondig lijden’ was genomineerd voor de publieksprijs. Ik won niet. De prijs ging naar ‘Ragtime’, een mooi verhaal dat ook beter past bij de achterban van Savannah Bay.
Dat ‘Na kortstondig lijden’ inmiddels is geselecteerd voor een van de komende nummers van het literaire tijdschrift De Tweede Ronde, is meer dan een pleister op de wond.
Het was een gezellige avond, mijn schrijfgenoten Ellen en Sione met Paul waren meegegaan, er werden mooie teksten gezongen en gelezen, A.L. Snijders zei over zijn ZKV’s (Zeer Korte Verhalen): het zijn knellende schoenen. Ik kan er weer dagen op teren.
 
 
Picture
Op 16 november verschijnt Iedereen is muzikaal, een boek van Henkjan Honing, hoofddocent in de muziekcognitie aan de Universiteit van Amsterdam. In een interview in Psychologie Magazine (november 2009) legt Honing uit dat hij vooral iets wilde snappen van het luisteren. Wat maakt dat iets snel of langzaam klinkt? Wat maakt dat ene ritme zo spannend? Wat maakt iets mooi? Iedere keer weer blijkt dat dat niet zozeer te maken heeft met de muziek zelf, als wel met wat je er als luisteraar op projecteert. Je verwachtingen, je aandacht en je geheugen maken bijvoorbeeld dat een ritme spannend wordt, aldus Honing.
Het kwam me bekend voor. Ik las de passage nog een keer en in plaats van het woord luisteren, gebruikte ik het woord lezen en in plaats van muziek het woord verhalen. Ook dan klopt zijn uitleg en ook als je het hebt over schilderen of beeldhouwen.
Onlangs vroeg iemand of ik bij het schrijven aan lezers dacht. Natuurlijk doe ik dat. Volgens mij kan dat niet anders als je gelezen wilt worden.
 
Indirecte rede 11/03/2009
 
Picture
Renate
Ik lees graag schrijfboeken. Vaak ook herlees ik hoofdstukken of paragrafen die me helpen als ik zelf schrijf. Zo raakte ik opnieuw verzeild in Het geheim van de schrijver van Renate Dorrestein. Ik lees over dialogen. Ik lees nogmaals en nogmaals wat er staat op pagina 172. Het gaat over de indirecte rede. Daar staat:
(. . . ) is er voor de indirecte rede een nuttige rol weggelegd in lange, lange dialogen. (. . .) Dan is enige beschrijvende ondersteuning behulpzaam zoals in: ‘”…” zei Annelies, terwijl ze haar rok over haar knieën trok’ of: ‘”…” zei Bernard, en boog zich voorover om haar in de ogen te kunnen kijken.’
( . . .) Iets meer nadruk is geboden wanneer de personages al sprekend tegelijkertijd zijn verwikkeld in een handeling. (. . . ) Hier en daar een tussenzinnetje in de indirecte rede biedt uitkomst.
Een tussenzinnetje met een handeling, is dat indirecte rede? Zeker weten van niet.
Een dergelijke schrijfster, een schrijfdocente, met zo’n fout? Ook door een ander niet opgemerkt? Ik begrijp er niks van.
Ik troost me met de gedachte dat ik er de eerste keer ook overheen heb gelezen.
Gelul natuurlijk, want toen wist ik niet beter.