Proost! 12/31/2009
 
Picture
In 2006 won ik de Literaire Prijs van de Provincie Gelderland. Daar ben ik nog steeds trots op. Afgelopen week krijg ik een uitnodiging om ook in 2010 mee te doen aan de wedstrijd om deze prijs. Een keurige brief, met mijn naam en adres erboven en ondertekend door de hoofdredacteur van Parmentier, het literaire tijdschrift dat de wedstrijd mee-organiseert. Iedereen mag meedoen als het maar een Nederlands verhaal is van maximaal 1400 woorden. Het thema is: leegte.
Ik heb een ongepubliceerd verhaal liggen dat prima past bij het thema.  Het moet op onderdelen herschreven worden en daar begin ik alvast mee. Ook vraag ik het wedstrijdreglement aan, want dat is een van de voorwaarden.
Het reglement krijg ik vandaag per e-mail. Veel succes! staat erbij.
Het is het bekende bla-bla, tot ik de volgende bepaling tegenkom: Deelnemers die al eerder in het genre ‘kort verhaal’ of ‘poëzie’ een prijs wonnen bij de Literaire prijs van de provincie Gelderland zijn van deelname uitgesloten.
Ik heb niks tegen zo’n voorwaarde, maar stuur me dan ook geen brief. Het lijkt me een kleine moeite daar op te letten. Ja, ik ben boos.
En nu, champagne!
 
 
Picture
God zit in de details. Daaraan moet ik steeds denken als ik het boek Zo begint het van Jan van Mersbergen lees. Van wie de uitspreek is, weet ik niet maar het is wel waar. Daarom is het boek zo mooi.
Wat me minder bevalt is de ontknoping. Die begrijp ik niet. Emma vertelt hoe haar kind is gedood. Ze is in diepe slaap als het gebeurt. En haar man ook. Ze horen niks, ook niet de baby die oorverdovend schreeuwt, met de deur op een kier.
Ik vraag me af hoe dat kan.
God zit in de details, niet in de ontknoping. Daar moet ik het zoeken, bedenk ik.
 
NRC-next 12/29/2009
 
Picture
Bij de post zit het nieuwe nummer van De tweede ronde met mijn verhaal ‘Na kortstondig lijden’. Vanaf Lente 2010 wordt het blad herdoopt in KortVerhaal en zal het voor het overgrote deel bestaan uit de beste verhalen uit binnen- en buitenland, staat er in het voorwoord. De redactie schrijft ook: alle literaire bladen hebben hun abonneebestand de afgelopen vijftien jaar tot een-derde zien inkrimpen; wij hebben besloten nieuwe lezers te zoeken in het NRC Next-segment van het lezerspubliek.
Een van mijn kinderen leest NRC-next. Ik heb hem nooit kunnen betrappen op overdreven veel aandacht voor mijn verhalen. Dat geeft te denken.
 
63 jaar 12/28/2009
 
Picture
Onderweg van Klagenfurt naar Vianen lees ik Andermans Huis van Silvio d’Arzo. Het is een novelle over een pastoor en een oude vrouw. Wat me bezig houdt is de leeftijd van de vrouw: 63 jaar, net zo oud als ik. Het verhaal zal ik nooit meer vergeten. Als u het kent weet u waarom.
Als u het niet kent moet u het lezen. Het boekje is nog wel te koop bij boekwinkeltjes.
 
Gebed 12/27/2009
 
Picture
‘Het wezen der dingen’ is het debuut van Patrick Gyssels in het nieuwe nummer van Gierik & Nieuw Vlaams Tijdschrift. Het gaat over een man op zoek naar een vrouw. Het is het omgekeerde van een prozagedicht. Ik heb nog nooit zoiets gelezen. Het is proza op rijm. Ik citeer een stukje.
“En midden in ’t woud staat hij daar te schreeuwen. ‘Ik ben veel te braaf! Ik heb echt overdreven!’ Zo eng is zijn stem dat de vogeltjes beven. ‘En nu wil ik echt mijn emoties doorleven! En nooit meer als vroeger, vind ik iets om het even. Want al wat ik deed, al deed ik het goed, wil ik nu koelen, met bloed als het moet!’ Ondanks ’t stappen in ’t woud, blijft hij geraakt en plots ziet hij een huis uit boeken gemaakt.”
Het verhaal, zo’n 2000 woorden, sluit af met een raadseltje.
“Hier eindigt het verhaal. Maar wat is de moraal?”
Ik weet de oplossing.
Schrijven met rijmen als enig doel
Getuigt van gebrek aan eigen smoel
Op mijn blote knieën bid ik
Dat het blijft bij dit debuut van Patrick.
 
Weihnachten (2) 12/26/2009
 
Picture
Mijn dochter leest wat ik gisteren geschreven heb. Daar klopt niks van, zegt ze.
Ik citeer Simon Carmiggelt. Of iets waar gebeurd is of niet kan de lezer geen donder schelen. Hij moet hetgeen hij leest als waar ervaren, dat is alles.
Wat een onzin, zegt ze.
Geef eens hier, zeg ik en pak mijn kleindochter. Een kusje van opa. Dat is veel belangrijker.
 
Weihnachten 12/25/2009
 
Picture
Eerste Kerstdag, in Klagenfurt, Oostenrijk, bij de familie van de vriend van mijn dochter. We hebben gegeten en er wordt nog gedronken. Er slaapt iemand met zijn mond wijd open. Vier mannen zitten met een laptop op schoot, waarvan twee laptops geluid produceren (een met kennelijk nogal komische filmpjes). Vrouwen spelen halma met kinderen. Ik heb Gierik & Nieuw Vlaams Tijdschrift, dat vlak voor ons vertrek thuis in de bus viel, bij me. Ik lees eerst ‘Putchisten in het lab’, een kritisch essay van Hans Magnus Enzensberger. Ik probeer er mijn gedachten bij te houden. Een hopeloze exercitie. Ik vraag nog een bier, Hirter Festbock, speciaal voor mij in huis gehaald. Met het volgende essay ‘Angst is (g)een wereldbeschouwing’ van Kathy De Nève, heb ik veel minder moeite. Het gaat over een Duitse generaal die voor het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog Hitler de rug toekeerde.
Ik kijk op de klok en vraag wanneer we weer terug gaan naar ons appartement. Want het was een bewogen dag, zeg ik.
 
Het kind in mij 12/23/2009
 
Picture
Om het jaar wordt de Helmondse Literatuurprijs uitgeschreven. Dit keer kunnen korte verhalen worden ingestuurd met als thema ‘Het kind in mij’. Sluitingsdatum is 5 januari a.s. Ik doe voor de derde keer mee.
De wedstrijd twee jaar geleden staat mij nog helder voor de geest. Ik werd genomineerd en zette dat op mijn website. Dat had ik niet mogen doen. Wat was het geval: bij deze wedstrijd moeten de verhalen onder pseudoniem worden ingestuurd en ik had door dat bericht de titel van mijn verhaal samen met mijn naam bekend gemaakt. Dat zinde een aantal mededingers niet. Ze verklikten mijn misdaad. Ik weet dat van de wedstrijdjury zelf, die mij overigens ook vroeg de informatie van internet te halen.
Ik moet daar vaak aan denken. Dat nijd en jaloezie hoogtij vieren in de literaire wereld vind ik vermakelijk en volg ik met groot genoegen. Dat amateurschrijvertjes hun grote voorbeelden ook op deze manier wensen na te apen, is heel kinderachtig.
Misschien dat ze ook nu weer meedoen. Daar kom ik vanzelf achter. Als ik genomineerd word tenminste.
 
-21 graden 12/21/2009
 
Picture
Burgenland, Oostenrijk
Mijn dochter vertelde zondag dat een kollega uit Culemborg heeft gelezen dat een Toxopeus een prijs heeft gewonnen met schrijven. Het stond kortgeleden in een plaatselijke krant.  We logeren bij de familie van de vriend van mijn dochter in Oostenrijk waar het 's nachts 21 graden vriest. De mensen daar praten niet veel, zitten bij de kachel, eten en drinken en dat vind ik niet erg.
Mijn dochter vroeg waarom ik het niet heb gezegd, maar ik ben het niet. Ook op internet kon ik niks vinden. Ik ben blij dat je het vertelt, zei ik. Ik kan er iets over schrijven op mijn weblog. Misschien dat iemand het weet die het leest. Ik heb verder toch niks te vertellen.
 
Zo begint het 12/20/2009
 
Picture
Ik lees Zo begint het van Jan van Mersbergen. Een prachtig boek over drie vrouwen, een hond en, tot op heden, één dode baby. Het boek is opgebouwd uit scenes afwisselend over de vrouwen en verspreid in de tijd. Geen hoofdstukken. Een alwetende verteller vertelt het verhaal. Dat gebeurt niet consequent. Soms verspringt het perspectief en staat er ineens: ‘Als ik beneden ben druk ik hem tegen me aan. Zijn voorhoofd tegen mijn voorhoofd’ (Evana, blz. 89) of: ‘Zal ik wat lezen? Er ligt nog een boek op het nachtkastje.’ (Emma, blz. 95).
Een vergissing is het niet, dat weet ik zo goed als zeker. Ik heb een jaar schrijfles van Jan gehad. Of het een bedoeling heeft is ook maar de vraag.  Zo vind ik het mooi, dat zal hij hebben gedacht en gezegd tegen zijn redacteur.
Voorin het boek heeft hij geschreven: ‘John, schrijf ze, lees ze.’
Dat doe ik, iedere dag. Ook al begrijp ik niet alles.