Picture
Donderdagavond was de presentatie van het nieuwe nummer van De Tweede Ronde. De bijbehorende borrel stond allang genoteerd en ik wilde er graag naartoe. Weersomstandigheden gooiden roet in het eten. Met de auto was geen doen en met het openbaar vervoer werd door deskundigen ten zeerste afgeraden. Zodoende miste ik de waardevolle contacten en kreeg ik ook dat mooie boekje niet in handen, met mijn verhaal, waarover Savannah Bay schreef:
“'Na kortstondig lijden' viel vooral op door de goede stijl. Het is een familieverhaal van een zus die haar broer opbelt om leed uit het verleden voor eens en voor altijd uit te praten. Er blijkt veel waar de broer geen weet van had. Het schurkte hier en daar wat langs de clichés, wat moeilijk te vermijden is bij een dergelijk thema, maar het was suggestief. De lezer kon zelf een standpunt innemen. Het was goed opgebouwd, had een mooie intro, hopsa midden in het verhaal en was ontroerend zonder sentimenteel te zijn. Het thema was opgevat als het te lang verzwegen verhaal. Met andere woorden: een ander verhaal had de plaats van de waarheid ingenomen.”
Ach, echt zielig ben ik natuurlijk niet.
 
Vinger 12/17/2009
 
Picture
Jan van Mersbergen
Op zijn weblog schrijft Jan van Mersbergen (12 december) dat hij een foto liet maken waarbij hij tegen de fotograaf zei: ‘Alles is goed, als er maar geen foto komt waarop ik een hand onder mijn kin heb, of een vinger tegen mijn  wang, of zoiets.’ Hij had wel gewacht met zijn haar af te knippen, schrijft hij.
Het was deze foto.
Jammer, de foto was er zo van opgeknapt. Vooral met zijn vinger, zo’n beetje bij zijn lip.
 
Kluger Hans (2) 12/16/2009
 
Picture
Zoekt en gij zult vinden, staat er in de bijbel, dus heb ik het uitgezocht. Kluger Hans is een paard. Een paard dat kon rekenen.
Waarom het tijdschrift zo heet, blijft een raadsel. Schrijven kon hij niet, laat staan dichten.
Kluger Hans denkt aan het milieu en gebruikt daarom milieuvriendelijk papier, staat er in het tijdschrift.
Zou dat het zijn?
 
Kluger Hans (1) 12/15/2009
 
Picture
Kluger Hans bestaat nog niet zo lang. Het is een literair tijdschrift met subsidie van het Vlaams Fonds voor de Letteren. Dat betekent dat er vertrouwen is. Vertrouwen in de kwaliteit en in de redactie. Van de redactie ken ik alleen David Troch. Die duikt steeds op bij wedstrijden en bij redacties, nu dus bij Kluger Hans.
Ik vraag me af waar de naam Kluger Hans op slaat. Misschien is het wel een uitdrukking, zoals Snelle Hugo of Jan Lul. Maar Kluger Hans is Duits en het tijdschrift is Vlaams.
Zaterdag was ik in Amsterdam en heb bij Atheneum Boekhandel een nummer gekocht. Allemaal gedichten. Geen gewone gedichten. Gedichten met heel veel wit, verspreid over de hele pagina net zoals de letters en andere leestekens in alle denkbare formaten en vormen. Dat soort gedichten.
Ik heb er vorige week een verhaal van mij naartoe gestuurd met de vraag of het geschikt is voor publicatie in het blad. Ik houd mijn hart vast.
 
Beschermd 12/14/2009
 
Picture
In het nieuwe nummer van Tirade (nr. 430) staan zeven brieven van Willem Wittkampf aan Marth en Clovis. Wittkamp was journalist en schrijver en Marth en Clovis een bevriend echtpaar dat een bezoek aan Amerika bracht. Ze hadden een gemeenschappelijke vriend: Melle Oldeboerrigter een schilder die altijd stijve penissen (in de brieven consequent pikken genoemd), in zijn schilderijen verwerkte. In de brieven gaat het vaak over de schilder en zijn werk.
Het aardige vind ik dat er een website is die de schilderijen laat zien. Als je een brief hebt gelezen en je denkt: hé, nou ben ik nieuwsgierig, dan kun je hier kijken. In een van de brieven beklaagt Witkampf zich bij voorbeeld over de platte grap om het huisnummer 69 op een gevel te schilderen. Op de website zie je het resultaat. Daar staat overigens ook de ernstige waarschuwing dat de getoonde werken auteursrechtelijk beschermd zijn.
Gedrukte tekst met de (beschermde) illustraties op internet: een mooie combinatie.
 
Onder de vulkaan 12/13/2009
 
Picture
Vorige week gingen we met schrijfvriendin Sione, en Paul haar man, naar de toneelvoorstelling Onder de vulkaan van het Belgische Toneelhuis. Een poging om mij meer cultureel besef bij te brengen.
De voorstelling is een bewerking van het boek Under the Volcano van Malcolm Lowry.
Ik was voor het eerst in de Stadsschouwburg van Amsterdam en voor de tweede keer bij een toneelvoorstelling. Met theater ben ik niet opgevoed. Fascinerend vond ik het gebruik van films en dia’s op de achtergrond in plaats van attributen op het toneel.
Ga je het boek nou ook lezen? vroeg ik Sione. Ze zei van niet en we waren het er over eens dat literatuur en toneel op zichzelf staan, net als film en literatuur. Bovendien is het een heel dik boek; 427 pagina’s zie ik zojuist op internet. Ook zie ik dat het boek is verfilmd.
Het is een prachtig verhaal, dus die film wil ik graag zien. Of zou dat tegenvallen omdat ik de toneelvoorstelling al ken?
 
KortVerhaal (2) 12/12/2009
 
Picture
L.H. Wiener (rechts)
Ton Rozeman is niet gevraagd voor de vernieuwde redactie van De Tweede Ronde dat binnenkort KortVerhaal heet. Misschien wel gevraagd, maar hij zit er niet in. Wel twee andere schrijvers die ik hoog acht. Thomas Verbogt en L.H. Wiener. Thomas Verbogt ken ik vooral van de VPRO-verhalenrubriek Duizend Woorden (die helaas  is opgeheven) en de mooi verwoorde adviezen die hij aankomende schrijvers gaf. L.H. Wiener (een leeftijdgenoot) blijft me bij omdat een al te vriendelijke redacteur van een tijdschrift mijn schrijfstijl eens met die van hem vergeleek. En omdat hij altijd van die mooie jonge vriendinnen heeft.
Wanneer er een nieuw nummer van De Tweede Ronde verschijnt, wordt dat gevierd met een borrel van de redactie en de medewerkers aan het nummer. Als KortVerhaal die traditie voortzet, kom ik ze daar misschien tegen.
 
KortVerhaal (1) 12/11/2009
 
Picture
Ton Rozeman
Naast de website www.shortstory.nu van Ton Rozeman ziet binnenkort de website www.kortverhaal.nu het levenslicht. Laatstgenoemde site verschijnt als ondersteuning van het literaire tijdschrift KortVerhaal, met ingang van volgend jaar de nieuwe naam van De Tweede Ronde. De uitgever van het tijdschrift, Uitgeverij Mouria, laat weten dat niet alleen de naam verandert, maar ook de formule. Het blad zal zich voornamelijk gaan richten op het korte verhaal, volgens Mouria ‘een genre dat de laatste jaren heel langzaam aan een opmars bezig is’.
Het is de eerste keer dat ik lees dat de interesse voor het korte verhaal toeneemt. Als een uitgever het zegt, moeten we het zeker geloven.
Ik ben benieuwd wat Ton Rozeman, groot pleitbezorger van het korte verhaal, erover op zijn website zet. Zou er iets moois groeien?
 
Greatest Hits 12/10/2009
 
Picture
P.F. Thomése
In het boekenblad Boek van november/december staat een interview met P.F. Thomése. De tekst is van Jos van Heck. Thomése zegt ergens: ‘Lange tijd was Greatest Hits mijn slechtst lopende titel. Mijn vorige uitgever, Querido, weigerde het boek uit te geven, waarschijnlijk omdat het te grappig was.’ Literatuur is een ernstige zaak. Maar ik snap niet waarom er om een ernstige zaak niet gelachen mag worden, staat vetgedrukt in een kader.
Een onbehaaglijk gevoel bekruipt me. Hoezo waarschijnlijk? Hebben ze het niet gewoon verteld, een reden gegeven? Heeft Thomése niet om duidelijkheid gevraagd? Is het zo’n slappe zak?
Ik ben benieuwd naar het vervolg, want nu komt die Van Heck met zijn vlijmscherpe vragen. Maar nee, ik geloof mijn ogen niet. De gehele herziene editie is al weer twee keer herdrukt. Bij een andere uitgever.
Hoezo een geheel herziene editie? Was het boek niet grappig genoeg? Was het geen goed boek? Had Querido gewoon gelijk?
Die Thomése kan het niet helpen, die lult gewoon een eind weg. Erkent dat het boek slecht liep. Maar zo’n interviewer, dat is toch erg. Zou Van Heck daar op geselecteerd  zijn, op vooral niet nadenken of doorvragen, door dat boekenblad Boek?
 
 
Picture
Ellen Heijmerikx
Blinde Wereld van mijn schrijfvriendin Ellen Heijmerikx trok veel aandacht. De Noorse Broeders, de fundamentalistische geloofsgemeenschap waar ze over schrijft, was interessant voor de kijk- en luistercijfers van tv en radio.
Het boek is onlangs genomineerd voor de Academica Debutantenprijs 2010, een prijs die wordt toegekend aan het beste Nederlandse fictiedebuut. Gisteren hoorde ik dat het boek inmiddels op de shortlist staat van vijf boeken die voor de prijs in aanmerking komen.
De Debutantenprijs is een literaire prijs en is dus een erkenning van de literaire kwaliteiten van Blinde Wereld. Misschien dat de recensenten van kranten en tijdschriften nu  eindelijk ook wakker worden.