Ik heb Bleekers zomer van Mensje van Keulen gekocht. Het verscheen vandaag in de serie ‘de beste debuutromans’ van de Volkskrant. Ik denk aan de politicus met dezelfde naam als je die uitspreekt en vraag me af waar hij zal zijn de komende zomer. Wat ik hoop, schrijf ik maar niet op. Wel dat ik hetzelfde hoop voor al zijn collega’s en al die gedogers. En dat het er heel erg heet zal zijn. Dat kan nog net.
Ik lees het verhaal ‘De geit’ van Bas Beerendonk in het Dierennummer van KortVerhaal, Winter 2011.
Sex met dieren mag niet meer en ook de filmpjes zijn verboden. Sinds de Dierenpartij en Dion Gaus, net zoals in Noord-Korea. Schrijven mag gelukkig wel.
Ik had het met een schrijfvriendin over verhalen van ons in literaire tijdschriften. Het is al weer enige tijd geleden. Vraagt een redactie jou wel eens om een tekst aan te passen, vroeg ze. Nee, zei ik, eigenlijk nooit. Dat zijn dan waardeloze redacties, zei de schrijfvriendin. Ik moet vaak veel mailen over mijn tekst en dan probeer ik mijn gelijk te krijgen, zei ze.
Ik kreeg vandaag een bericht van Schoon Schip. Ze gaan mijn verhaal ‘De liefste moeder’ plaatsen. Alleen het begin moet anders. Zo vind ik het te onduidelijk, schreef de hoofdredacteur.
Toen ik het begin had herschreven moest ik aan die schrijfvriendin denken en dat ik nooit meer iets van haar lees.
In het verhaal ‘Astronaut’ van Walt van der Linden (Passionate Magazine januari/februari 2012) trof me één zin: ‘Mensen moeten niet lezen over mij, maar over zichzelf.’
Afgelopen vrijdag las mijn verhaal ‘Het blijft vriezen’ voor in Letterencafé Tsjechov & Co. Wil je het me toesturen, vroeg iemand. Natuurlijk, zei ik. Uit de zak van zijn jasje stak De zonde van Jezus en andere verhalen van Isaak Babel. Verhalen van Isaak Babel vertaald in het Nederlands, ik ben er al tijden naar op zoek. Hij verkocht me het boekje voor vijf euro. Als ik meer van hem tegenkom laat ik het weten, zei hij.
‘Het blijft vriezen’ wordt zaterdag 14 januari 2012 uitgezonden door Radio Rijnmond.
In het nieuwe nummer van Passionate Magazine staat ‘Alle Turken liegen’. Het verhaal maakt deel uit van de roman in verhalen die ik schrijf over mijn vroegere vakbondsloopbaan. De titel: Wij denken na over oplossingen.
‘Fijne setting, een schatkist aan boeiende en kleurrijke personages en een soms ontluisterend beeld van het nobele vakbondswerk. Onder de oppervlakte: een bevlogen hoofdpersoon die gaandeweg de grenzen begint te voelen, wellicht zelfs een dreigend gevoel van vergeefsheid de baas moet zien te blijven.’ Dat schreef mijn schrijfbegeleidster over het manuscript. Ik zeg het maar even voor de verdwaalde uitgever die dit leest.