Herman Koch
Ik lees Red ons, Maria Montanelli, van Herman Koch. Het verscheen onlangs in de serie ‘de beste debuutromans’ van de Volkskrant. Het boek staat me tegen door het aanstellerige cynische pubertoontje van de verteller dat Koch heeft nageaapt van The Catcher in the Rye van J.D. Salinger. Alleen Salinger is nog origineel, die vertelt alles maar een keer. Koch verzint steeds zes verschillende lollige manieren om hetzelfde te vertellen. Gelukkig is het een heel dun boekje dat weinig plaats inneemt in de oudpapiercontainer.
In de bus, in de trein, in een café waar ik op mijn aansluiting wacht, ik laat altijd exemplaren achter van oude literaire tijdschriften. Weggooien kan en wil ik ze niet. Het is in feite een kunstwerk, zegt iemand aan wie ik het vertel. Literatuur op twee manieren als kunstwerk. Vroeger werd zoiets gesubsidieerd.
Peter Buwalda
Iemand praatte enthousiast over Bonita Avenue van Peter Buwalda. Het is barok, zei hij. Het schrijfplezier spat er vanaf. Heb je het uit? vroeg ik. Nee, zei hij, ik heb het halverwege weggelegd. Het is zo bedacht. Het is niet geloofwaardig.
Schrijfplezier en leesplezier, het zijn twee verschillende dingen.
Ik schrijf een serie verhalen gebaseerd op jeugdherinneringen.
Een redacteur van een literair tijdschrift mailde: de verhalen missen literaire kwaliteit, maar zijn wel met veel empathie geschreven.
Van andere tijdschriftredacties hoorde ik: je gaat steeds beter schrijven, en: opnieuw een sterk verhaal dat we graag plaatsen.
Dat van die empathie vond ik toch wel mooi, want daar gaat het tenslotte om in het leven.
Ik droomde dat ik het uniform droeg van de Waffen SS. Dat vertelde ik gisterenavond aan mijn schrijfvriendinnen. Het komt door het boek dat ik lees: De duivel op kop van Bernard-Henri Lévy dat eigenlijk De Duivel in het hoofd heet. En toen vertelden zij ook dromen die ze niet zo gauw aan een ander vertellen.
We zijn al tien jaar met z’n vieren. We kregen samen schrijfles, praatten over elkaars werk en wisselden vertrouwelijkheden uit. Vanavond hadden we het over onze dromen, belevenissen in onze slaap. Die hadden weinig met schrijven te maken.
Ik herlees De duivel op kop van de Franse schrijver en filosoof Bernard-Henri Lévy. Het staat al jaren in mijn boekenkast en ik heb het altijd een vreemde titel gevonden. Op internet zie ik wat er aan de hand is. Sinds een herdruk in 1988 heet het boek De duivel in het hoofd.
In het Frans heet het boek Le Diable en tête en het is vertaald door Miep Veenis. Die zal wel gebaald hebben.
Ik heb De Chinese muur en andere verhalen van Franz Kafka herlezen en begin aan een zeer kort verhaal voor Kafka! Schrijfwedstrijd. Het gaat over een begraafplaats. Dat leek me gepast. En over bloemen, want het is lente tenslotte.
Soms weet je niet wat er gebeurt onder de grond en laten redacties je maanden wachten. De Brakke Hond breekt alle records. Na twee jaar geduldig wachten, mailde de eindredacteur dat hij nogmaals had geïnformeerd, maar dat ik niet op publicatie van mijn inzending moest rekenen.
Ik krijg wel altijd hun prachtige tijdschrift in de bus. Dat vergeten ze nooit. Dus heb ik ze toch maar weer een nieuw verhaal toegestuurd.
RSS Feed