Altijd haast 03/10/2010
 
Picture
Ik schrijf snel en veel. Ik heb altijd haast. Verhalen moeten gauw klaar, snel verstuurd en na een afwijzing ogenblikkelijk verbeterd.
Het dient een doel weet ik nu. ‘Haast komt alle kunst ten goede. Zitten denken maakt de mooiste ideeën kapot.’ Ik lees het in Zoals dat gaat met wonderen. Dagboeken 2000-2007 van Arthur Japin, waarin ik vandaag begonnen ben.
 
Kindjes 03/05/2010
 
Picture
De nieuwe verhalenbundel van Elke Geurts heet Lastmens en als ik haar naam zie moet ik steeds denken aan Het besluit van Dola Kortsjens, haar debuut. Ze had twee jaar geleden een radio-interview bij de  VPRO over dit boek en ze zei dat ze het zo moeilijk vond om afstand te doen van haar kindjes en er steeds aan dacht dat ze nu alleen waren en hoe het met ze zou zijn. En ik dacht, mijn god, wat een aansteller, wat een ontzettend triest mens, dat boek wil ik nooit, helemaal nooit hebben, laat staan lezen.
Ik heb woord gehouden tot op heden, maar het geldt natuurlijk niet voor de nieuwe bundel die ook weer lovende kritieken krijgt.
 
San Sebastian 03/04/2010
 
Picture
Ik lees Over de liefde van Doeschka Meijsing en ben twee knotsen van fouten tegengekomen (Janos in plaats van Jason op blz. 62 en het woordje ‘de’ ergens verdwaald) en ik begrijp op pg. 181 maar niet waarom de hoofdpersoon en haar broers zich nooit afvragen of Floretti  de Sebastiaan van Sant’Abbondio misschien heeft meegenomen.
Lees toch eens normaal een boek, zeg ik tegen mezelf.
 
Beetje bloot 03/01/2010
 
Picture
Ik lees Over de liefde van Doeschka Meijsing en ik denk steeds: wat is dit mooi, zoveel verdriet en toch met humor geschreven. Maar ik mis iets en ik weet niet wat.
Tot vanmiddag als ik in mijn makkelijke stoel wakker word met het boek op schoot. Het is niet spannend, er ontbreekt een conflict, de hoofdpersoon staat niet voor een dilemma. Ze treurt, dat wel.
Misschien vindt de uitgever dat ook, want het boek heeft inmiddels een andere omslag. Een beetje blote vrouw in plaats van die duif.
 
 
Picture
Afgelopen zaterdag begon ik in een nieuw boek. Over de liefde van Doeschka Meijsing. We kregen bezoek, dus ik legde het weg. Het bezoek, en oud-collega met zijn vrouw, bleef eten en we praatten over onze dagelijkse bezigheden. De vrouw van de collega zit op een leesclub, dat wist ik, en ik vroeg welk boek ze nu lazen. Over de liefde van Doeschksa Meijsing, zei ze.
Ik verbaas me er niet meer over.
 
 
Picture
Op 10 februari schreef ik over Liefdes, een verhalenbundel van Irene Dische. Ik heb nu alle verhalen gelezen en moest voortdurend denken aan een van mijn schrijfdocenten. Als hij mijn werk besprak zei hij steevast: ‘Je hebt het mooi opgeschreven, maar ik geloof het niet.’
Ik vergelijk me niet met Dische (ze schrijf wel heel erg mooi), ook niet als het gaat om de geloofwaardigheid, want die lapt ze compleet aan haar laars. Toch wordt het boek alom geprezen.
Op de achterflap van het boek staat: Van Disches fantasie zouden zich tien schrijvers overvloedig kunnen voeden.
Zou het wat zijn voor die schrijfdocent?
 
Redding 02/14/2010
 
Picture
Ik las gisterenmiddag in Liefdes van Irene Dische een verhaal over een man die een keer per week vrijt (Dische gebruikt het woord neukt, dat waarschijnlijk beter op zijn plaats is), met zijn vrouw die daarbij naar het plafond ligt te kijken. In de scheuren en barsten ziet ze kenmerken van vroegere minnaars.
Gisterenavond las ik verder in Klaas Toxopeus Omnibus. Het ging over de redding van de bemanning van een Duitse lichter in een vliegende storm. De kapitein van de lichter is 63 jaar, net als de neukende man.
De mannen hebben precies mijn leeftijd en dat betekent iets.
Ineens weet ik het. Het is de volgorde waarin ik de verhalen gelezen heb.
 
Undercover 02/13/2010
 
Picture
Günter Wallraff als Ali
Volgende week verschijnt Heerlijke Nieuwe Wereld, een nieuw boek van Günter Wallraff met rapportages die hij maakte als undercoverjournalist.
Eerder schreef hij Ik (Ali). Wallraff vermomde zich als Turk en werkte undercover bij onder andere McDonald’s, bij de hoogovens van Thyssen en als proefpersoon op een geneesmiddelenlaboratorium. Alle medewerkers van de vakbond waar ik in dienst was, kregen dit boek in 1985 als kerstgeschenk.
Ik (Ali) staat in mijn kast bij fictie in plaats van non-fictie, want daar is het veel te mooi voor.
 
 
Picture
Na het toch wat tegenvallende boek De eilander van Klaas Toxopeus (een sentimenteel verhaal dat van toevalligheden aan elkaar hangt en eindigt met een meisje dat roept: ‘Hedwig, ik kom, ik kom’), ben ik nu begonnen in Klaas Toxopeus Omnibus. Het zijn de memoires van de schipper van de reddingboot Insulinde. De Volkskrant schreef erover: ‘Wát Toxopeus schrijft is zó boeiend, zó adembenemend, zó eerlijk-recht-door-zee, dat het lezen ervan een heerlijke verkwikking is.’ En Elsevier: ‘Een best boek. Het smaakt een mens zout op de lippen. Nederland beseft nog steeds niet, dat de Toxopeussen tot de beste families des lands behoren.’ Tja, 60 jaar geleden, toen was dat zo.
Ik heb het boek nog niet eerder gelezen. Mijn verwachtingen zijn hoog gespannen.
 
Liefdes 02/10/2010
 
Picture
Ik lees Liefdes, een verhalenbundel van Irene Dische. Van de acht verhalen die ik heb gelezen  gaan er zeven over de dood. Liefde die leidt tot de dood meestal. Of gewoon de dood en dan ook nog iets over de liefde.
Schrijf in een kort verhaal nooit over een moord of iemand die dood gaat, is mij altijd geleerd. Korte verhalen zijn er voor de nuance, gaan over het menselijk tekort, innerlijk conflicten. Irene Dische doet daar niet aan. Ze doet nergens aan. Sommige verhalen hebben een opzichtig plot die doet denken aan Roald Dahl, sommige verhalen hebben (voor mij) geen duidelijke verhaallijn, zoals ‘Anton wordt volwassen’. Het verhaal ‘Vaderlandsliefde’, ik begrijp er helemaal niks van.
‘Elke zin is bij Dische een kleine verrassing,’ staat op de achterflap. Een citaat van een redacteur van Die Zeit, die kennelijk ook niet weet wat hij er mee aanmoet. Die niet kan schrijven dat ieder verhaal trefzeker is en indruk maakt.
Nog zeventien verhalen. Genoeg om me alsnog te laten verrassen.