Picture
In Schrijven Magazine bespreekt de heer J. Eriksz (hij gebruikt zijn voornaam niet, als enige in het blad), Het verraad van de tekst. Het boek bevat de door Arnon Grunberg in 2008 gehouden Albert Verweylezing.
De heer Eriksz begint zijn bespreking aldus: ‘Gastschrijvers zijn een betrekkelijk nieuw verschijnsel aan de Nederlandse universiteiten.’ Dan noemt hij het lijstje zoals dat op de website van Schrijven Magazine staat en concludeert dat de Rijksuniversiteit Groningen de langste traditie heeft. ‘Al sinds 1986 worden er in het hoge noorden schrijvers uitgenodigd om studenten aan het schrijven en lezen te krijgen.’
Een treurig makend gebrek aan historisch besef. En dat in zo’n blad. Iedereen die zich wat langer voor schrijven en schrijvers interesseert, weet dat het gastschrijverschap begon bij de Universiteit van Leiden in 1985 met de Albert Verweylezingen van Gerard Reve. Het leverde een veel gelezen en geprezen boekwerkje op met de titel: Zelf schrijver worden.
Even vraag ik me af of J. Eriksz een pseudoniem is van Louis Stiller, de hoofdredacteur van het tijdschrift, maar die gedachte verwerp ik maar weer.
 
 
Picture
Max Havelaar van Multatuli is hertaald. Verslaggever Arjan Peters besteedt daar aandacht aan, vandaag in de Volkskrant. ‘Is Multatuli’s meesterwerk ingekort en hertaald nog steeds hetzelfde?’ vraagt hij zich af. En: ‘Wat was er ontoegankelijk aan de oorspronkelijke tekst?’ Hij schrijft: ‘Multatuli zelf, wiens konterfeitsel met de droeve wallen het omslag siert, lijkt vanonder zijn snor een nieuwe aanklacht voor te bereiden. Als mijn boek klassiek is, hoor je hem zeggen, dan hoeft het toch niet nieuw en korter…?!’
Ik heb kortgeleden Max Havelaar opnieuw gelezen. Multatuli keert zich fel tegen misbruik en komt op voor de gewone man. Hij doet dat in Nederlands van 150 jaar geleden. Ik weet zeker hoe hij reageert op suggestieve vragen van de literaire elite. In hedendaags Nederlands: ‘Schaam je, Peters. Schande, Arjan Droogstoppel met je aanmatigende teksten die je meent in mijn mond te mogen leggen,’ en tegen zijn lieve Tine zegt hij dat er weer veel scholieren en liefhebbers van mooie boeken zijn aanklacht kunnen en zullen lezen. ‘Een prachtig verjaardagsgeschenk,’ zal hij zeggen.
 
 
Picture
Ellen Heijmerikx
Blinde Wereld van mijn schrijfvriendin Ellen Heijmerikx trok veel aandacht. De Noorse Broeders, de fundamentalistische geloofsgemeenschap waar ze over schrijft, was interessant voor de kijk- en luistercijfers van tv en radio.
Het boek is onlangs genomineerd voor de Academica Debutantenprijs 2010, een prijs die wordt toegekend aan het beste Nederlandse fictiedebuut. Gisteren hoorde ik dat het boek inmiddels op de shortlist staat van vijf boeken die voor de prijs in aanmerking komen.
De Debutantenprijs is een literaire prijs en is dus een erkenning van de literaire kwaliteiten van Blinde Wereld. Misschien dat de recensenten van kranten en tijdschriften nu  eindelijk ook wakker worden.
 
 
Picture
Hanna?
Een vernietigende recensie van Arjan Peters in de Volkskrant van gisteren over het boek Of Hoe Waarom, het debuut van Hanna Bervoets. Hij schrijft: ‘(De lezer) dient te worden geadviseerd Of Hoe Waarom met beide handen vast te houden en niet te zwaar te ademen, anders fladdert dit ultralichte proza alle kanten op.’
Vandaag staat van de schrijfster een dagboekverslag van 6 pagina’s in Volkskrant Magazine. Hanna Bervoets is columniste van het Magazine; vandaar, denk ik. Het gaat over het tot stand komen van haar boek. Ze is erg opgetogen. ‘Iedere journalist die je boek tot nu toe las, vertelt je dat het ‘echt heel goed’ was,’ schrijft ze. En: ‘Je wenst jezelf geen sterkere start toe.’
Hè, gat, denk ik, had die Arjan Peters nou niet een weekje kunnen wachten met zijn recensie?
Dan lees ik de column van Hanna Bervoets. Het gaat over de literaire wereld. Er staat met vette letters: ‘De literaire wereld is overigens makkelijk te betreden. Je loopt er zo naar binnen, bewaking ontbreekt.’
Ineens begrijp ik Arjan Peters. Die kan dat niet zo maar over zijn kant laten gaan.
 
Smullen 09/13/2009
 
Picture
Lin Hokwerda
Ik ben een trouw lezer van de boekrecensies van Daniëlle Serdijn in de Volkskrant. Ik kijk altijd het eerste naar het aantal sterretjes (maximaal vijf), dat ze het boek toekent. Een of twee sterretjes betekent  smullen, want veel kritiek. Hoe ik zo kom, weet ik niet.
Afgelopen vrijdag bespreekt ze Opwaaiende zomerjurken van Oek de Jong dat 30 jaar geleden verscheen. Wat schrijft DS? “Na Opwaaiende zomerjurken verscheen in 1985 zijn tweede roman, Cirkel in het gras. Daarna werd het stil rond Oek de Jong.”
Hokwerda’s kind gemist, mevrouw Serdijn? Het boek kreeg veel lovende recensies en werd genomineerd voor de Libris Literatuurprijs (shortlist). En De wonderen van de heilbot? Dit dagboek waarin de ontstaansgeschiedenis van Hokwerda’s kind wordt gevolgd is bijna net zo mooi als het boek zelf.
Ik smul van dit soort stommiteiten.