Meisjes 07/18/2010
 
Picture
James Baldwin
Ik herlees Another Country van James Baldwin, een zwarte Amerikaanse schrijver. Ik las het voor het eerst in juni 1973 op een zeilboot  tijdens een jongerenreis langs de Griekse eilanden. Baldwin is homoseksueel en de Amerikaanse meisjes die mij het boek zagen lezen dachten dat ik dat ook wel zou zijn. Aan het eind van de vakantie dachten ze dat nog.
 
Feathers (2) 07/16/2010
 
Picture
De pauw leeft op het erf van een vrouw en een man bij wie het echtpaar op bezoek gaat. Daar zien ze ook een vreselijk lelijke baby. Oek de Jong roemt de manier waarop Carver beschrijft dat de beide echtparen elkaar niets te vertellen hebben. Als het echtpaar dat op bezoek was weer thuis is en op bed ligt, maakt de vrouw duidelijk dat ze ook een kind wil. ‘Fill me with your seed,’ zegt ze. Zo eindigt het verhaal.
Ik herinner me een Engels boek dat ik las in mijn jeugd. Een vrouw zegt tegen haar minnaar: ‘Fill me with your children.’ Dat vind ik eigenlijk veel mooier.
Misschien staat dat er wel. Ik moet het verhaal lezen.
 
Feathers (1) 07/15/2010
 
Picture
Ik luister naar een marathoninterview van Wim Brands met Oek de Jong voor de VPRO-radio op 4 juli. Oek de Jong vertelt dat zijn keuze voor het alledaagse, wat zich tussen mensen afspeelt, hem inspireert en noemt in dit verband de verhalen van Raymond Carver, ‘de Amerikaanse Tjechov’. ‘Ik hou van het korte verhaal,’ zegt Oek de Jong. ‘Het is een volwaardig literair genre, helaas in Nederland verwaarloosd.’ Hij praat over het verhaal Feathers van Carver. De titel slaat op de veren van een pauw, een vogel die zo vreselijk schreeuwt dat een echtpaar er van schrikt omdat ze het geluid niet kennen.
ik ken het geluid wel. Ik hoor het iedere ochtend, als ik wakker word. Het komt uit het park, schuin bij ons aan de overkant en als ik daar aan zit te denken is het interview al weer een stuk verder en moet ik terug. Want ik wil niks missen.
 
American Beauty 07/14/2010
 
Picture
Ik heb Manon Uphoff een keer gesproken. Dat was op 26 februari 2009 toen ze mijn verhaal ‘Trouwdag’ beoordeelde, samen met Gerard van Emmerik voor Duizend Woorden van VPRO-radio. Ze was zeer lovend en wuifde zelfs kritische kanttekeningen van Gerard van Emmerik weg. Ze zei: ‘Alles klopt,’ en ‘Duizend Woorden meets American Beauty’. Ik zocht dat later op. American Beauty is een film over het saaie, depressieve leven van een Amerikaans middenstandsgezin.
Ze signeerde boeken die ik had meegenomen.
‘Trouwdag’ verschijnt in een van de komende nummers van Passionate Magazine.
 
Afgekeken 07/13/2010
 
Picture
Manon Uphoff
Een brief aan mijn jongere ik, heet het IKON-programma dat op 1 augustus aan Manon Uphoff gewijd is. Ik lees het in de IKONKrant en kijk gauw in Titaantjes waren we, het boek met brieven van 75 Nederlandse auteurs aan hun jonge ik, dat dit jaar verscheen ter gelegenheid van de 75ste Boekenweek. Ik dacht het al, Manon Uphoff staat er niet in en ik bedenk dat het programma is afgekeken van het boek en dat de IKON ook heeft gezien dat zij er niet in staat en dat de IKON daar maar wat blij mee is. Want wie kan er boeiender vertellen over haar jeugd dan Manon Uphoff?
 
Sokken in je bh 06/28/2010
 
Picture
Thomas Blondeau
In het nieuwe nummer van Passionate Magazine lees ik een interview met Thomas Blondeau over zijn nieuwe roman Donderhart. ‘Ik wil geen zwaar experimenteel boek,’ zegt hij, ‘ik wil lezers. En liefst meer dan ik met eX bereikt heb, want dat boek is heel goed gerecenseerd maar heeft qua verkoopcijfers nog geen deuk in een pakje boter geslagen.’ Er zijn ook verfilmingen van zijn boeken aangeboden. Blondeau: ‘Verfilmingen zijn de sokken in je BH, je voelt je heel leuk, hip en geil. Maar feitelijk heeft het mij niets opgeleverd.’ Ik moest daar erg om lachen. Ik stop mijn sokken meestal ergens anders.
 
Saai (2) 06/09/2010
 
Picture
Martin Amis
Ik ben niet de enige die klaagt. Literaire prijzen gaan naar saaie boeken, zegt Martin Amis hier.
 
Hannes 05/24/2010
 
Picture
Leon de Winter
De vader van Leon de Winter was ‘voddenjood’, schrijft hij in Titaantjes waren we. ‘Hij reed in een grote Ford Mercury.’
Bij ons in de straat kwam vroeger Hannes, een zware man met brede schouders en zwarte krullen. Op zijn bakfiets stond een bord: ‘Hannes koop alles. Vodden en oude metalen’. Hij had een koperen belletje dat je van ver kon horen evenals zijn stem waarmee hij vrolijke liedjes zong. Af en toe riep hij: ‘Vodde’.
Meestal had mijn moeder wel wat. Als ze hem hoorde had ze een speciaal lachje, streek haar haar achter haar oren en deed haar schort af. Met een unster woog Hannes bij de voordeur de handel, gaf mijn moeder geld en telde daarna vijf dubbeltjes uit in mijn hand. ‘En een dubbeltje voor de kinderen.’
‘Kan die man dat wel missen?’ vroeg ik mijn moeder een keer.
‘Hannes woont waarschijnlijk in een groot huis en rijdt in een dure auto,’ zei ze en ze lachte weer zo. Ik dacht toen omdat ze mij voor de gek hield.
 
Kikkerdril 05/20/2010
 
Picture
In Titaantjes waren we, lees ik de bijdrage van Erwin Mortier en ik denk, oh, god, daar gaan we weer, zo’n schrijver die de wereld reduceert tot ‘een bad van drek, ten behoeve van de varkens’.  Zo’n schrijver die zich uitleeft in gezwollen taal, die schrijft ‘hoe het kikkerdril ineens in beweging kwam; een wolk van inktzwarte komma’s die het watervlak met hun grillige syntaxis ritmeerden’. Zo’n hypocriet die door zijn woord en taalgebruik al die varkens laat zien hoe zeer hij het met zichzelf heeft getroffen.
 
 
Picture
‘Heb je toch wel een beetje kunnen genieten van het boek?’ vraagt Thijs de Boer. Hij stuurde me een e-mail. Ik mail terug dat als literatuur moet shockeren, dit literatuur is met een grote L. Ik schrijf niet dat we het afgelopen vrijdag in onze schrijfgroep hebben gehad over zijn boek. Dat het ons inspireert om de grenzen op te zoeken van wat we zelf durven schrijven. Terwijl hij dat natuurlijk best mag weten.