Russen (2) 09/13/2011
![]() Anatoli Gavrilov Ik lees En de zon kwam op en 53 andere verhalen van Anatoli Gavrilov. De verhalen zijn, net als bij Tsjechov, niet langer dan een paar honderd woorden. De verhalen van Gavrilov zijn moeilijker, soms begrijp ik ze niet. Op de achterflap lees ik waarom. Gavrilov heeft een reputatie als meester van de allerhoogste klasse, van de ‘schrijver voor schrijvers’. Ik ben toch vooral een lezer. Add Comment Russen 09/12/2011
Dostojevski schreef romans van honderden pagina’s. Wat er in mijn boekenkast staat, heb ik herlezen. Tsjechov schreef verhalen van een paar honderd woorden. Dat leest anders. Het is eigenlijk geen lezen, het is bestuderen. Vijf dikke bundels. Daar ben ik voorlopig nog wel even mee bezig. Fantasieën 09/11/2011
Op de website Korte Verhalen Schrijven van Ton Rozeman wordt een uitspraak aangehaald van Anaïs Nin: ‘We zien de wereld niet zoals hij is, we zien de wereld zoals wij zijn.’ Ik heb een boek van Anaïs Nin: Erotica, seksuele fantasieën van een vrijgevochten vrouw. Dat soort dingen weet ik meteen. Wij dansen niet (3) 09/08/2011
Schrijfdocent (2) 09/07/2011
Binnenkort twee gloednieuwe boeken in mijn boekenkast, gesigneerd door de schrijvers. Morgen Wij dansen niet van Ellen Heijmerikx en over twee weken De kippenjongen van Gerard van Emmerik. Gerard was mijn schrijfdocent. ‘Suggereer, suggereer,’ zei hij altijd en speciaal tegen mij: ‘Het is mooi geschreven, maar ik geloof het niet.’ Daaraan denk ik iedere dag. Schrijfdocent (1) 09/05/2011
Ton Rozeman heeft een boek geschreven: Korte Verhalen Schrijven. De gelijknamige website ging daar over. Ton was een van mijn schrijfdocenten. Hij voedde me op. Misschien krijgt hij nu weer tijd voor een eigen verhalenbundel. Dat hoop ik heel erg. Wake 08/30/2011
Ik kreeg donderdag een klein boekje. Ik kwam het vandaag weer tegen. Een wake voor Jan Wolkers geschreven door Oleg Zobern. Jonge Rus eert dode Jan in Amsterdam en Rotterdam, staat op de achterkant. De schrijver kwam er voor over uit Moskou. Dat is al weer vier jaar geleden. Iets raars 08/23/2011
![]() Arnon Grunberg Nu ben ik schrijver, zei iemand van wie voor de tweede keer een verhaal werd gepubliceerd. Hij glunderde, maakt kleine danspasjes. Hij liet me zijn nieuwe visitekaartjes zien. Ik ben zo gelukkig, zei hij. Ik moest aan hem denken toen ik vandaag een interview las met Arnon Grunberg, in de Volkskrant. Schrijver ben je als je schrijft, zegt hij. In het openbare leven doen alsof je schrijver bent, heeft iets raars. Snurk! (4) 08/12/2011
Ik moet iets bekennen. Ik had mijn opmerking over het gebruik van het woordje ‘ik‘ door Gustaaf Peek, tot ik er kotsmisselijk van werd, al eerder op mijn weblog willen zetten. Ik deed het niet want ik had net een verhaal naar de Revisor gestuurd. Hij zit in de redactie. Hij is onkwetsbaar, weet ik nu. Hij zegt ‘Snurk!’, als hem iets niet bevalt. Snurk! (3) 08/10/2011
Ik heb een keer iets gelezen van Gustaaf Peek. Een essay in de Revisor waarvan hij redacteur is. Waarover het ging weet ik niet meer. Ik herinner me alleen het woordje ‘ik ‘, 261 keer het woordje ‘ik’. Ik heb ze geteld. Die Peek heeft het helemaal niet onverwachte moment van de liefde voor zichzelf allang gevonden, dacht ik nog. Toen viel ik in slaap. Snurk! zei ik nog. | mijn2deleven:
het schrijven van verhalen waarmee ik begon toen ik in 2004 met pensioen ging. Ik publiceerde in Nederlandse en Vlaamse literaire tijdschriften en won onder andere de Literaire Prijs van de Provincie Gelderland 2006. info@mijn2deleven.nl www'smijn verhalen in (Nederlandse)literaire
tijdschriften letterencafé tsjechov & co. Monument of life terratekst ArchiefFebruary 2012 CategorieënAll |










RSS Feed