Beetje bloot 03/01/2010
 
Picture
Ik lees Over de liefde van Doeschka Meijsing en ik denk steeds: wat is dit mooi, zoveel verdriet en toch met humor geschreven. Maar ik mis iets en ik weet niet wat.
Tot vanmiddag als ik in mijn makkelijke stoel wakker word met het boek op schoot. Het is niet spannend, er ontbreekt een conflict, de hoofdpersoon staat niet voor een dilemma. Ze treurt, dat wel.
Misschien vindt de uitgever dat ook, want het boek heeft inmiddels een andere omslag. Een beetje blote vrouw in plaats van die duif.
 
 
Picture
Vorig jaar stuurde ik een manuscript naar Uitgeverij De Arbeiderspers. Gezien mijn beroepsverleden een logische keus. Na een paar weken kreeg ik een afwijzing. Een tegenvaller, vooral omdat die brief er zo snel was. ‘Onze redactie selecteert uit het grote aantal manuscripten slechts een zeer gering aantal voor uitgave,’ schreef de uitgeverij.
In Schrijven Magazine (een rijke bron van inspiratie voor mijn weblog), lees ik een artikel over Hans Koekoek, eigenaar van uitgeverij De Gelukkige Vlinder. Hij schrijft ook boeken en bood ze ook aan bij De Arbeiderspers. ‘Ze vonden het kwalitatief goede boeken,’ zegt hij, ‘maar ik kreeg tot mijn verbazing te horen dat ze mij te oud vonden om nog in te investeren.’
Aha, denk ik, dat verklaart veel. De Arbeiderspers doet aan leeftijdsdiscriminatie. Nooit koop ik meer een boek van die uitgeverij.
Op internet zoek ik de leeftijd van Hans Koekoek, want dat wil ik natuurlijk graag weten. Geboren in 1935, zie ik. Meer dan 10 jaar ouder dan ik.
Ja, dat is ook wel erg oud.
 
Greatest Hits 12/10/2009
 
Picture
P.F. Thomése
In het boekenblad Boek van november/december staat een interview met P.F. Thomése. De tekst is van Jos van Heck. Thomése zegt ergens: ‘Lange tijd was Greatest Hits mijn slechtst lopende titel. Mijn vorige uitgever, Querido, weigerde het boek uit te geven, waarschijnlijk omdat het te grappig was.’ Literatuur is een ernstige zaak. Maar ik snap niet waarom er om een ernstige zaak niet gelachen mag worden, staat vetgedrukt in een kader.
Een onbehaaglijk gevoel bekruipt me. Hoezo waarschijnlijk? Hebben ze het niet gewoon verteld, een reden gegeven? Heeft Thomése niet om duidelijkheid gevraagd? Is het zo’n slappe zak?
Ik ben benieuwd naar het vervolg, want nu komt die Van Heck met zijn vlijmscherpe vragen. Maar nee, ik geloof mijn ogen niet. De gehele herziene editie is al weer twee keer herdrukt. Bij een andere uitgever.
Hoezo een geheel herziene editie? Was het boek niet grappig genoeg? Was het geen goed boek? Had Querido gewoon gelijk?
Die Thomése kan het niet helpen, die lult gewoon een eind weg. Erkent dat het boek slecht liep. Maar zo’n interviewer, dat is toch erg. Zou Van Heck daar op geselecteerd  zijn, op vooral niet nadenken of doorvragen, door dat boekenblad Boek?
 
 
Picture
Paul
Februari jl. las ik een verhaal voor bij Duizend Woorden een radioprogramma van de VPRO. Het verhaal werd beoordeeld door twee professionele schrijvers: Gerard van Emmerik en Manon Uphoff. Beiden waren te spreken over het verhaal. Manon Uphoff raadde me aan om contact te zoeken met literair agent Paul Sebes. Na een half jaar kreeg ik zijn reactie op de verhalenbundel die ik hem stuurde. ‘We hebben er lang over zitten tobben,’ schreef hij, ‘maar het is nu teveel werk om het zo goed te maken dat wij er volledig achter kunnen staan.’
Als je een jonge, blonde vrouw was geweest hadden ze tijd genoeg gehad, zei iemand die ervaring heeft met de uitgeverswereld.
Ik ga daar maar niet vanuit. Ik vind het zo deprimerend. Van Paul Sebes kun je trouwens veel zeggen, maar dat niet.