Picture
Seks, getier en gevloek doen het goed in literaire verhalen. Het laatste nummer van Lava staat er vol mee. Ik heb nog zo’n verhaal. De Rooms-Katholieke Kerk speelt een belangrijke rol, dus het kan bijna niet missen.
Vandaag heb ik het naar Lava gestuurd. Ik hoop op een zegen.
 
 
Picture
Ik lees ‘Toen de trein over Billy reed’ een verhaal van Maarten Inghels in De Brakke Hond. Ik ken het verhaal denk ik na een halve bladzij en halverwege weet ik het zeker. Ik zoek het na en het klopt. Het werd voorgelezen in een uitzending van de wekelijkse schrijfwedstrijd Duizend Woorden van de VPRO, een jaar geleden. Ook toen was Billy dood en een van de juryleden zei: je mag de lezer best in het ongewisse laten hoe dat komt, als je het zelf maar weet.
Het verhaal in De Brakke Hond is zeker twee maal zo lang en de doodoorzaak staat in de titel en ik denk,  ja, zo zijn we bezig met onze verhalen, schrijven, herschrijven en hopen op publicatie. Namen zeggen me meestal niks, maar verhalen onthoud ik. Het zijn dan meestal mooie verhalen.
 
 
Picture
‘U behoort tot de risicogroep,’ zegt de diëtiste. ‘Vijf kilo eraf. Meer is minder.’ Ze glimlacht met opgetrokken wenkbrauwen.
Ja, hij begrijpt het wel, neemt het vel papier met ‘dieetideeën’ en ‘nuttige tips’ van haar aan en rijdt door naar de sportschool om zich in te laten schrijven. Een luxe fitnesscentrum met sauna en horecavoorzieningen. Mooi, mooi, zou Gijsje roepen en in haar handen klappen. Hij kan hier haar T-shirt wel dragen. Hij neemt een jaarabonnement voor 430 euro. Een behoorlijk bedrag. Overslaan doe je niet zomaar. Anders wordt hij er wel aan herinnerd. Meneer kan zich maar alles permitteren. Je zou ook minder gaan drinken. Dat hoort hij nu al. En hij is amper een maand met de vut.
Zo begint ‘In de Zevende Hemel’, een kort verhaal van mij dat werd gepubliceerd in De Brakke Hond nr. 105, winter 2009. Het tijdschrift viel vandaag in de bus. Het verhaal stuurde ik juni jl. in en ik hoorde er niks meer over. Ook niet na een bezorgd mailtje. Tot vanmorgen dus.
Literaire tijdschriften: altijd verrassend.
 
NRC-next 12/29/2009
 
Picture
Bij de post zit het nieuwe nummer van De tweede ronde met mijn verhaal ‘Na kortstondig lijden’. Vanaf Lente 2010 wordt het blad herdoopt in KortVerhaal en zal het voor het overgrote deel bestaan uit de beste verhalen uit binnen- en buitenland, staat er in het voorwoord. De redactie schrijft ook: alle literaire bladen hebben hun abonneebestand de afgelopen vijftien jaar tot een-derde zien inkrimpen; wij hebben besloten nieuwe lezers te zoeken in het NRC Next-segment van het lezerspubliek.
Een van mijn kinderen leest NRC-next. Ik heb hem nooit kunnen betrappen op overdreven veel aandacht voor mijn verhalen. Dat geeft te denken.
 
Ach, kindje 11/09/2009
 
Picture
Vandaag kreeg ik onderstaand bericht:
SLAU, Corio, Belangenvereniging Hoog Catharijne en POS (Projectorganisatie Stationsgebied) feliciteert u van harte! U staat op de long-list voor de hoofdprijzen van de HC Trofee Schrijfwedstrijd. Uw bijdrage is één van de 17 inzendingen die beoordeeld gaan worden door de HC Trofee-jury 2009.
De prijsuitreiking vindt plaats op zaterdag 21 november ’s middags in het Informatiecentrum Stationsgebied van Hoog Catharijne te Utrecht.
‘Ach, kindje’ heet mijn inzending. Ik bedacht het verhaal in de vakantie op een camping in Zuid-Frankrijk. Een klein meisje rende over de rand van het zwembad en ik dacht, oh, god, als je uitglijdt.
 
 
Picture
‘Na kortstondig lijden’, het verhaal dat genomineerd is voor de publieksprijs van Savannah Bay (stem Johannes!), verschijnt in een van de komende nummers van De Tweede Ronde, een literair tijdschrift waar ik al eerder in publiceerde. Misschien eind dit jaar, misschien in 2010, liet de redactie weten. Volgend jaar heet het tijdschrift overigens KortVerhaal.
De Tweede Ronde is bekend door de light verse gedichten en de vertalingen van verhalen van bekende buitenlandse schrijvers die regelmatig worden geplaatst. De naam van het blad heeft met dat laatste te maken.
Ik ben benieuwd of er meer verandert dan alleen de naam.
 
 
Picture
Den Hopsack viel vandaag in de bus, het driemaandelijks tijdschrift van het gerenommeerde literair café ‘In den Hopsack’ in Antwerpen.
De doden, de bijna doden, de zieke en verloren liefdes worden in dit nummer opgerakeld, zegt het voorwoord. Mijn verhaal ‘Prozagedichten’ staat er in als voorbeeld van de kleine kant van het mensdom.
 
 
Picture
De redactie van Passionate Magazine laat vandaag weten dat ze mijn verhaal ‘Trouwdag’ wil publiceren. Nog niet het aankomend nummer dat eind dit jaar verschijnt. Dat wordt een themanummer over Vlaamse literatuur.
Passionate Magazine is een literair tijdschrift dat ‘informeert over trends en nieuwe verschijnselen in de literatuur’. Ik publiceerde nog niet eerder in dit tijdschrift. Ik kijk er naar uit.
 
Romeinen 2 10/13/2009
 

 

Picture
‘”Stop,” zegt ze. “S…stop.”
   Hij glimlacht en trekt de rode plastic beker opnieuw een paar centimeter naar zich toe.
   Haar ogen worden nog groter. Ze graait met haar goeie hand.
   Hij draait het tuitje zijn kant op. “Zo beter?”
   “Niet,” zegt ze.
   “Wil je geen thee? Het zit vandaag niet mee, Marijke drinkt geen thee,” zegt hij.
   “Tee,” zegt ze.
   “Ja, lekker, thee.” Hij pakt zijn eigen kop met grote gele zonnebloemen uit Zuid-Frankrijk en neemt een slok. “Mmm, heerlijk.”
   “Ikke,” ze hapt naar adem “o…ook.” Ze reikt zover ze kan. Haar hand beeft. Ze wijst, zoals vroeger met die vinger, die hand met armbanden en grote, dure ringen. Op zijn flanellen overhemd met rode ruiten, nieuw, ver boven zijn budget. Je lijkt wel een houthakker had ze gezegd. Heb je niks anders als je hier bent?
   “Niet wijzen,” zegt hij, “dat is niet netjes.”
   Er wordt gebeld. De deur gaat open.
   Hij pakt de rode beker en gaat staan. “Ah, de zuster. Mooi op tijd.”
   “Oh, mevrouw Gratama, u heeft bezoek,” zegt de bejaardenverzorgster. “Wat gezellig.”
   “Ja, we drinken een kopje thee, met lekker veel melk en suiker, hè, moeder.”’

Zo begint ‘Romeinen 2’, een verhaal van mij dat in het nieuwe nummer van De Brakke Hond (nr. 104, herfst 2009) staat.
De verhalen worden gepubliceerd op de website van het tijdschrift. Meestal duurt het wel even voordat het zover is.
 
Gewoon stoppen 10/05/2009
 
Picture
Jarenlang luisterde ik iedere week naar Duizend Woorden, VPRO, radio 6. Iedere vrijdagavond, het afgelopen jaar iedere donderdagavond, las een adspirantschrijver zijn of haar korte verhaal voor dat was uitgekozen uit tientallen inzendingen. Daarna werd het besproken door twee schrijvers die zelf ook een kort verhaal voorlazen. Leerzaam was het altijd en soms hilarisch als een nieuwbakken schrijver geen kritiek kon verdragen. Een uur lang genieten.
De leden van mijn schrijfgroep zijn er geweest, stuk voor stuk om voor te lezen en de anderen waren er dan om te klappen en na de uitzending te zeggen hoe goed het ging.
Afgelopen donderdag was de eerste aflevering van het nieuwe seizoen. Ik was benieuwd, want ze gingen het anders doen had ik gehoord. Nou, dat klopte wel. Het was weggestopt, achteraan in het programma Voetlicht. Er werd een verhaal voorgelezen door een adspirantauteur en er kwam commentaar. Van één schrijver. Discussie was er niet, wel een  presentator die kennelijk haast had. Het duurde alles bij elkaar tien minuten, hooguit.
Het is nu een keer per maand en als het zo moet is dat is dat maar goed ook. Gewoon stoppen, nog beter.