Picture
Ik lees Het diner van Herman Koch. Ik wil weten waarom het boek geprezen wordt, ook door kritische recensenten, waarom het een bestseller is. Ik ben op blz. 89. Het valt me niet mee tot op heden. Een pageturner is het niet. Ik leg het boek makkelijk weg om iets anders te doen.
Het verhaal grijpt me niet meteen bij de keel, zoals ik gehoopt had. Geneuzel, denk ik steeds. Wat een geneuzel. En: tjonge, jonge, wat een klootzak is die Serge, en, och, hemeltje, wat een gefrustreerde neuroot is die Paul. Want dat wordt er in gehamerd, pagina na pagina. Tot het eendimensionale typetjes zijn, karikaturen, net als Claire en Babette, vrouwen van dertien in een dozijn om ook eens een vet cliché te gebruiken.
Natuurlijk lees ik het uit. Iedere dag een paar hoofdstukken. Ik wil weten wanneer het goed komt met het boek, waarom er een half miljoen exemplaren van zijn verkocht. Hoe je miljonair wordt met zo’n verhaal.
Als het boek tegenvalt geef ik het weg aan iemand die het had willen kopen. Als een stil, klein protest. En omdat ik het niet in mijn boekenkast wil hebben.
 


Comments




Leave a Reply