Liefdes 02/10/2010
 
Picture
Ik lees Liefdes, een verhalenbundel van Irene Dische. Van de acht verhalen die ik heb gelezen  gaan er zeven over de dood. Liefde die leidt tot de dood meestal. Of gewoon de dood en dan ook nog iets over de liefde.
Schrijf in een kort verhaal nooit over een moord of iemand die dood gaat, is mij altijd geleerd. Korte verhalen zijn er voor de nuance, gaan over het menselijk tekort, innerlijk conflicten. Irene Dische doet daar niet aan. Ze doet nergens aan. Sommige verhalen hebben een opzichtig plot die doet denken aan Roald Dahl, sommige verhalen hebben (voor mij) geen duidelijke verhaallijn, zoals ‘Anton wordt volwassen’. Het verhaal ‘Vaderlandsliefde’, ik begrijp er helemaal niks van.
‘Elke zin is bij Dische een kleine verrassing,’ staat op de achterflap. Een citaat van een redacteur van Die Zeit, die kennelijk ook niet weet wat hij er mee aanmoet. Die niet kan schrijven dat ieder verhaal trefzeker is en indruk maakt.
Nog zeventien verhalen. Genoeg om me alsnog te laten verrassen.
 


Comments




Leave a Reply