Morgen is ze er weer

Het goede: je stijl en taalgebruik. In mijn ogen heb je geen woord verkeerd gekozen: ze zijn alle raak. En dit is een zeldzame kwaliteit, onmisbaar voor succes. Je beheerst je taal meesterlijk. Taal is werkelijk een werktuig voor jou, geen drempel. Volgens mij denk je goed na over je woorden, interpunctie, en hetgeen je met een zin wil zeggen. Je dwingt jezelf om korte, overzichtelijke zinnen neer te zetten.

Ook positief ben ik over het gegeven dat je handelingen beschrijft, maar gevoelens en diepere thematiek tussen de regels laat liggen. Zo hoort het. Erg mooi is bijvoorbeeld je laatste zin (hoe de h.p. het glas naar de glasbak denkt te kunnen brengen met z'n enkel, zodat zijn vrouw er niet achter zal komen dat hij weer heeft zitten zuipen). Ha!

Het minder goede: Ik ben van mening dat je best wat meer emotie mag toevoegen, wat sterker de thematiek naar voren brengen. Mijn indruk na het lezen van je verhaal is een onschuldige, een pijnloze. En dat terwijl er toch veel leed achter de h.p. schuilt. Die komt denk ik niet zo goed over bij de lezer, met name vanwege de nadruk die je legt op relatief onbelangrijke zaken (sneeuwschoenen + vader: heb je dit er in verweven om te voldoen aan het thema van de wedstrijd (het kind in mij)?) Ik denk dat zaken die onnodig zijn voor de feitelijke voortgang van het verhaal of voor de onderstreping van de thematiek, best weggelaten mogen worden. Anders wordt het geheel een vlezige brij waarin actie en emotie verzonken raken.