Zoals dat gaat met wonderen, Dagboeken 2000-2007, van Arthur Japin, gaat over de liefde, las ik ergens. En dat is waar. Het spettert van elke pagina. Op bladzijde 230 lees ik: ‘Lik me reet!’ roepen mensen om hun minachting te uiten, terwijl zij toch het grootst denkbare genot zouden beleven als hun verwensing in vervulling zou gaan. Hoe valt dit te rijmen? Voor eenieder die je zulk plezier bezorgt, kun je toch niet anders dan de meeste hoogachting hebben?
Arthur Japin preekt liefde. En genot.
Arthur Japin preekt liefde. En genot.
RSS Feed