Ronald Giphart
Mijn oog valt er op. Het staat midden in de column van Ronald Giphart in de Volkskrant:
‘Zelfgemaakt’, zei hij schouderophalend.
Godsamme, Ronald, denk ik hardop, schrijf nooit hoe iets wordt gezegd. Jij weet toch wel beter?
Ik realiseer me dat ik het echt lelijk vind, de rillingen lopen over mijn rug, en ik vraag me af hoe dat komt dat gevoel. Misschien is het wel aangeleerd. Een soort deformatie als je iedere dag schrijft en er altijd op let.
Het is wel een dagblad, denk ik ineens. Dan leg je wel alles uit. Ook in de Volkskrant? Kennelijk wel. En die komma buiten de aanhalingstekens? Nee, dat hoort echt niet.
‘Zelfgemaakt’, zei hij schouderophalend.
Godsamme, Ronald, denk ik hardop, schrijf nooit hoe iets wordt gezegd. Jij weet toch wel beter?
Ik realiseer me dat ik het echt lelijk vind, de rillingen lopen over mijn rug, en ik vraag me af hoe dat komt dat gevoel. Misschien is het wel aangeleerd. Een soort deformatie als je iedere dag schrijft en er altijd op let.
Het is wel een dagblad, denk ik ineens. Dan leg je wel alles uit. Ook in de Volkskrant? Kennelijk wel. En die komma buiten de aanhalingstekens? Nee, dat hoort echt niet.
RSS Feed