Een tijdje terug gooide ik een hoeveelheid literaire tijdschriften weg. Ik vond het vreselijk, maar het kon niet anders. Het jongde maar aan. Nu heb ik altijd een stapeltje bij me, oude, van een paar jaar geleden. Ik laat ze achter in openbare ruimtes zoals gisteren bij de podotherapeut waar ik kom voor een ingegroeide nagel en de fysiotherapeut waar mijn zoon behandeld wordt voor een voetbalblessure en die ik moet rijden. Ik doe het stiekem zodat mensen niet zeggen, hé, meneer, u bent wat vergeten. En als ik nog even omkijk, ben ik heel tevreden over mezelf.
RSS Feed